Uit de kast komen (als dat de juiste term is?)

[Myrthe87]

Hoi hoi,

Ik ben Myrthe, bijna 39, nieuw op dit forum en sta aan het begin van mijn transitie. Nog steeds in het lichaam van een man, maar eindelijk geaccepteerd dat ik van binnen vrouw ben. Het voelt bevrijdend maar ik ben nog erg angstig om dit met mijn naasten te delen. En met name met mijn vrouw en jonge kinderen. Mijn vrouw weet van mijn depressieve periodes maar nog niet dat dit er achter zit. (Ik heb nog geen ervaring hier dus ik hoop dat ik dit onderwerp.op de juiste pagina post.)

Mijn vraag aan jullie:
Voor degene die al uit de kast zijn gekomen (is dit je juiste term?). Hoe hebben jullie dit met jullie naasten gedeeld. Wat waren de reacties. En hoe was dit voor jou?

En voor de mensen die nog niet uit de kast zijn. Waar worstel je zelf mee? Of heb je al een plan van aanpak hoe je dit wilt gaan doen?

Hopelijk kunnen we ervaringen en gedachtes met elkaar delen en elkaar hier verder mee helpen.

Groetjes Myrthe

[DominiqueB]

Ik heb mijn verhaal eerst opgeschreven en ze het op die manier verteld, echter had alleen ouders, familie en vrienden. Dus met partner of kinderen heb ik geen ervaring.
Maar de kans is aanwezig dat je partner het wel vermoed of doorheeft maar wacht tot jij het onderwerp aansnijd.

Succes en dikke knuffel Dominique

[Marije]

Ik heb even je introductie gelezen. Stap 1 is om het aan je vrouw te vertellen.

Je staat al bij PsyTrans op de wachtlijst, wat betekent dat je de Nederlandse gendersnelweg hebt gevonden. Voor PsyTrans is een stabiel ondersteunend netwerk erg belangrijk. Als ze het idee hebben dat je teveel tijd gaat kosten wijzen ze je af want ze helpen liever 10 mensen dan 1.

Praat met je vrouw. Gisteren.

[Lise]

Praat met je vrouw. Gisteren.

Ik ben het helemaal met Marije eens. Ik snap de angst heel goed, maar dit is zoiets groots, dat kan je écht niet voor je vrouw weghouden, ook al is het nog zo eng. Als je daar te lang mee wacht en te veel praktische zaken in gang gaat zetten zonder dat zij dat weet, wordt dat alleen maar groter. Dat gaat Psytrans je ook vertellen.

[Sweet Kayleigh]

Hoi Myrthe,
Toen ik zelf de uitgang vond heb ik het als eerste direct aan mijn vrouw verteld en die vanaf datzelfde moment het direct accepteerde en nog altijd een rots naast mij staat. Samen hebben we de aanloop genomen om het aan een paar vertrouwelingen (vriendinnen) te vertellen om de aanloop te nemen om het aan onze 3 kinderen en hun partners te vertellen en niet veel later heb ik het zelf op mijn werk en de rest van de familie verteld.
Je partner en de steun die je daarvan krijgt is superbelangrijk. Niet alleen bij de aanloop naar alle andere momenten, maar ook bij alles wat er met jezelf gaat gebeuren. Bij mij was het niet echt een verrassing voor mij vrouw en later voor mijn dochter ook niet. Mensen waar je alles mee deelt kennen jou vaak beter dan jezelf denkt.
Op naar de 2e voet, succes en wees vooral jezelf

[Irene_de_Vreede]

Ieders situatie is anders,maar ik sluit me bij de voorgaande posters aan dat het tijd wordt om je partner in te lichten.

[Myrthe87]

Bedankt voor jullie reactie. Wat mijn situatie momenteel een beetje lastig maakt is dat mijn vrouw in een lichte burn out zit. Ze heeft de afgelopen 5 jaar al een opeenstapeling van zorgen en tegenslagen moeten verwerken. Wij allebei trouwens. Dit maakt dat ik het heel lastig vind om in te schatten hoe ze hier op gaat reageren. Ze kan heel begripvol reageren. Maar ik heb ook de angst om haar dat extra zetje te geven in de chaos omdat ze nu vanwege de burnout al niet helemaal zichzelf is.

Die timing is ongelofelijk rot momenteel. Maar ik kan zo ook niet verder en weet eigenlijk gewoon dat ik stappen moet gaan zetten om zelf niet in een gat te vallen. Ik had stiekem de hoop dat psytrans daar een helpende partij in kon zijn. Ook omdat ik al weet dat ik in transitie wil gaan. Maar ik begrijp ook dat ze de makkelijke gevallen er uit trekken als ze daarmee meer mensen kunnen helpen.

Die druk maakt het niet makkelijker moet ik zeggen.
Ik denk er dag in dag uit over na hoe ik dit moet brengen maar kom maar niet over die angst heen. Dat ik dit bij de huisarts heb durven vertellen is al een hele stap geweest.

Heb en jullie die angst niet gevoeld? Of ben ik zelf die drempel onnodig hoog aan het maken?

[Marije]

Heb je eventueel schoonouders die je kunnen helpen? Die kennen hun dochter vrij goed.

Als je niks aan je partner verteld krijg je dat bij de intake van PsyTrans te horen en mag je weer onderop de stapel denk ik.

De fase waar je nu in zit is de POH van de huisarts vaak erg helpend, die kunnen deze basiszorg bieden.

Als je vrouw al 5 jaar niet lekker in haar vel zit, loopt ze dan al niet bij de POH?

[Lise]

Wat je gaat vertellen, gaat sowieso als een schok komen, hoe ze ook in haar vel zit. Ik vind dat als je ervan overtuigd bent dat jij nu stappen moet nemen die gevolgen hebben voor anderen, die anderen het recht hebben om dat te weten.

Wat je volgens mij moet vermijden, is dat ze naast de schok van jouw gevoel ook het idee krijgt dat je haar in dit hele proces volledig buiten gesloten hebt. Dat je eerder met de huisarts bent gaan praten dan met haar is een feit. Daar kan je niets meer aan doen, maar praten met Psytrans: in je hoofd al beslissingen nemen over wat jij wil met je leven. Je zit in een relatie met kinderen. Als je mét haar door wil, hoor je dat soort beslissingen mét haar te nemen, niet achteraf mede te delen.

Ik klink misschien een beetje niet-empathisch zo, en dat is echt niet de bedoeling. Ik heb ooit in jouw schoenen gestaan, ik snap écht hoe superlastig dit is, iedereen hier heeft klote-gesprekken moeten voeren met omgeving, of dat nou partners, ouders, vrienden, familie, whatever is. Sommige mensen op dit forum vonden dat soort gesprekken achteraf waardevol, ik niet, ik vond het de hel. Echt super super kut, ook achteraf. Ik voel nog steeds cringe als ik eraan terug denk. Maar ik wilde dit, dus het moest. Persoonlijk zou ik juist niet eerst met je schoonouders praten, of met iemand anders dan je vrouw. Waarbij je haar niet een voldongen feit mee deelt, maar haar juist zo veel mogelijk meeneemt in je twijfel, haar betrekt in je gevoel en je zorgen en luistert naar wat zij nou eigenlijk vindt, zodat het jullie proces kan worden als zij dat wil, en niet alleen het jouwe. Met hoe meer mensen je hierover praat vóór haar, hoe meer je haar buiten sluit.

Sorry voor de dringende toon. Want wie ben ik? Negeer me vooral, het is jouw leven, maar ik moest het even kwijt.

[Irene_de_Vreede]

Voor mij is het het grootste gevecht van mijn leven geweest, dus ik begrijp die worsteling volkomen. Ik begrijp ook dat je rekening houdt met je partner, dat is alleen maar goed, maar hou in je achterhoofd dat er nooit een goed moment zal komen.