Mijn vader is nu een vrouw

[Rein_Mus_Zeehond]

30 jaar oud. Dat ben ik. Mijn vader wordt dit jaar 60. Net voor hij 59 werd kwam hij ervoor uit; ik ben een vrouw! Afgelopen week is het moment aangebroken waarop hij een zij is. Dat klinkt heel raar. Want mijn vader is zijn of haar leven lang al een zij. Alleen zij moest door onze maatschappij weggestopt worden. Het heeft hem een lange tijd gekost om uiteindelijk te kunnen zijn wie zij altijd al is, Kayleigh. En dat is deze week officieel bevestigd in de basisadministratie. Ik ben enorm trots op haar!

Aan de andere kant vind ik het lastig. Het voelt als afscheid nemen van mijn vader. Mijn mannelijke vader die ik al bijna 30 jaar ken. Hij is een zij. Dat vind ik moeilijk. Ik probeer er voor haar te zijn, maar dit is erg lastig. Vooral vanwege mijn eigen gevoel. Mijn papa. Zal dit ooit wennen? Kan ik 'normaal' mijn vader 'haar' noemen? Lukt het om haar naam uit te spreken? Ik weet het nog niet. Maar zonder dat zij het door heeft doe ik erg mijn best!

Lieve papa, vanaf begin af aan geef je aan dat je altijd mijn vader zal zijn. Mijn vader die nu een vrouw is. Ik doe mijn uiterste best om hier een weg in te vinden. Laat mij jou niet tegenhouden en wees jezelf. I love you!

En voor alle mensen die dit lezen en dit herkennen. Hoe ben jij hiermee omgegaan?

[Vief_Zeester_Woud]

Ik zou je willen laten praten met mijn oudste dochter. Ze is nu 22 en ze was 16/17 toen ik in transitie ging. Ze praat helaas niet veel over haar emoties maar mijn transitie is voor haar loodzwaar geweest.

Mijn andere kinderen waren veel jonger... voor hun was het (relatief) gemakkelijker.

Tijd lost veel op.

[Zonnig_Spreeuw_Rivier]

Ik ben nagenoeg van dezelfde leeftijd als jouw papa.
In mijn gezin weet echter alleen mijn jongste dochter van 28 het een aantal jaar.
Ten tijde dat ik het haar vertelde was mijn oudste dochter (heb er twee) hoogzwanger en kon ik haar er niet mee belasten.
Mijn partner, met wie ik al 34 jaar leef wil er niets maar dan ook echt niets van weten helaas en ontploft al als ik naar de psycholoog moet.
Maar goed....mijn jongste trok het letterlijk uit me en ik moest het wel vertellen.
In het begin enorm veel steun van haar en ze ging zelfs met de huisarts praten.
Maar plotseling wilde ze er niet meer over praten, werd ze afstandelijk en kwam ze alleen nog met termen van....als je alles en iedereen kwijt wil raken moet je vooral hiermee doorgaan. Vrees dat ze met mijn vrouw heeft gepraat.
En dan lees ik jouw berichtje Tuurlijk is het moeilijk maar ik droom ervan dat mijn dochters er zo mee om zouden gaan.
Voor mij persoonlijk zouden ze mij ook gewoon pa mogen blijven noemen.
Maar nogmaals....wat ben jij een lieverd

[Rein_Mus_Zeehond]

Bedankt voor jullie reacties!

[Paars_Delta_Konijn]

Lijkt me super heftig zoiets als dochter meemaken,en beseffen dat je vader hierin niet zoveel keus heeft

Dat je trots op haar bent geeft aan datt je ook trots kunt zijn op jezelf, maar lastig zal het zijn en blijven denk ik

alle goeds

Fay

[Zonnig_Kikker_Vallei]

Mijn oudste dochter was destijds 20 en is na heel lang doen alsof het haar niet heel veel deed gaan praten bij Transvisie, de (H)Erkinning groep. De jongste twee waren net 8, zijn nu 21, en die zijn er wel zo'n beetje mee opgegroeid. En toch is het ook voor hen niet altijd makkelijk, toen niet en nog steeds niet. Wat vertel je op school, en later met relaties: accepteert mijn nieuwe liefde mijn vader wel?

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Mijn kinderen hebben er nooit veel moeite mee gehad. Mijn jongste nog het meest, en die kreeg een paar weken terug het compliment in een zakelijk gesprek dat hij er zo open over was, naar aanleiding van het feit dat hij mij zou halen en brengen naar het ziekenhuis.

[Vrij_Mus_Vos]

Mijn kinderen ook ook niet echt.
Ze vertellen (zijn beide eind twintig) altijd dat ze twee moeders hebben en dat de vader buiten beeld is.

[Licht_Eekhoorn_Ven]

Mijn dochters hebben er weinig moeite mee. Ik ga soms met ze shoppen en kleren kopen. Mijn jongste dochter (begin 20) noemt mij nog steeds “Pupuh”. Ik heb daar weinig moeite mee. Ze is het haar hele leven gewend. Ik heb haar wel gevraagd om me in het openbaar als Renske aan te spreken. Zou het heel vervelend vinden als ze me midden op het perron zou aanroepen met “Pupuh”. Ze hoeven me ook geen mam te noemen. Ik sprak mijn ouders ook altijd aan met de voornaam, dus ik was “mam” toch al niet gewend.
Bij mijn twee zoons is het anders. Ze zijn daar heel gesloten over. Maar ze zien dat ik nu veel gelukkiger ben en als persoon opbloei. Mijn jongste zoon is nogal conservatief en volgt zelfs Andrew Tate (“Hij zegt soms best goeie dingen” zegt hij dan). Ik geef natuurlijk mijn mening daarover, maar ik ga bewust niet de strijd of de discussie aan. Soms, als hij bijvoorbeeld een oude foto van mij ziet, merk ik aan zijn reactie dat hij het oude beeld nog van mij mist. Ik heb het afgelopen jaar echt geleerd om daarin mild te zijn en de ander te gunnen daarin zijn/haar eigen proces te volgen. Dus ik laat mijn zoons zien dat ik van ze hou en accepteer hoe ze zelf hun weg vinden. Ook in relatie naar mij toe. En wat betreft mijn zoon over Andrew Tate.. verstand komt met de jaren hoop ik maar.

[Tenger_Ree_Zeehond]

Persoonlijk heb ik "papa" als geuzennaam omarmd. Mijn dochters, 35 en 39, gun ik die vrijheid al noemen ze me ook vaak gewoon Jannet. Voor mijn kleinkinderen ben ik gewoon oma Jannet. Op de trouwdag van mijn oudste dochter een maand geleden, heb ik me aan de fotograaf en de ambtenaar voorgesteld als Jannet, de papa van de bruid. (Niet vader)