eenzaam proces

[Claire]

Ervaren jullie je transitie als een eenzaam proces?
En dan wacht ik nog op de diagnostiek.
Gaat goed met mijn vrouw veel gepraat daar geen probleem.
Maar ik zou zo graag eens willen dat wat meer mensen vroegen hoe het nou gaat met me.
Ik weet mensen zijn niet zo toen ik kanker had vroegen zo ook niks aan me.
Gingen ze vragen aan mijn vrouw hoe het met me was....
Inmiddels weet zo'n beetje iedereen in mijn omgeving van mijn transitie.
Zoveel kennissen en vrienden maar zo weinig.
Ook op mijn werk mis ik zo dat kleine beetje aandacht even die vraag hoe het nou gaat met me.
Zelfs mensen die zichzelf op hebben geworpen als buddy vragen na terugkomst van vakantie niet even hoe het nou gaat.
En zelf durf ik niet te beginnen ga liever in een hoekje zitten.
Of gewoon blijven glimlachen en net doen of alles goed met me is.
Zoals een collega zei "je hebt het verteld toch, het is eruit, klaar dan toch"
Ligt het aan mij?
Ben ik zo'n zeurpiet?
Vinden mensen het zo eng?
Ik weet het gewoon niet maar ik vind dit moeilijk.
Mocht je dit gelezen hebben bedankt moest het even kwijt.

[Anon20210626]

Dag Claire,


Is gewoon mens eigen ,een ieder leeft in zijn eigen wereld en men is daar heel moeilijk uit te halen . Als je daaruit treedt kom je in de wereld van iemand anders en dat is inderdaad erg eng . Zelf af en toe uitbreken is toch de enige manier om daaruit te komen want het vreet je op van binnen. Hoe langer je wacht hoe moeilijker het ook wordt om dat te doen. Een gespreksgroep kan verlichting geven want dan merk je dat je niet alleen staat en dat kan ook in het verdere proces veel steun geven.

Maar ook zoal nu gewoon je verhaal tegen een ander vertellen kan al energie geven .


en "hoe gaat het nu met je? "


Renée

[TanteJuut]

De ervaring leert dat mensen vooral met zichzelf bezig zijn. Ook zitten veel mensen niet op het verhaal van een trans te wachten, terwijl je er soms zelf vol van bent. Denk ook dat er een grote groep is die zich geen houding weet te geven. En dan zijn er nog pak 'm beet 10-20% ruimdenkendheid-fans die werkelijk alles willen weten. Zou niet teveel verwachten van anderen, je vrienden goed uitzoeken en daar je verhaal aan doen. Sterkte met dit zeer herkenbare gevoel, En nee, je bent zeker geen zeurpiet.

[FAtham]

Herkenbaar, soms is het niets eens dat ze het niet willen maar niet durven, bang de verkeerde dingen te zeggen.

edit - om toe te voegen ik zit dus volledig in de kast en heb het er dus echt nooit over behalve degenen die mijn "duistere geheim" weten. Aan de ene kant wel lekker maar damn het is zwaar af en toe.

[EdwinJulian]

Ik vind het zeker een eenzaam proces. Ik ben zelf nog heel erg aan het zoeken naar antwoorden waar dit gevoel vandaan komt en wat ik er verder mee wil en kan en hoe enzo. Maar behalve mn ouders, mn vriendin en een vriendin van school weet eigenlijk niemand het in mijn omgeving. Lastige vind ik is dat ik er dus met bijna niemand kan praten zonder hun er mee te bedelven. Daarbij kunnen ze ook niet echt helpen, behalve door er open voor te zijn en mij die ruimte te geven. Beetje een lonely cowboy voel ik me dus wel ja

[mick1984]

ik ervaar eht soms ook als een eenzaam traject.. ook al weet me hele omgeving het.. men snapt eht vaak niet.. al proberen ze eht wel te snappen.. ik ben blij dat ik naast me omgeving nu ook lotgenoten heb dat helpt ook

[Venka]

Een transitie is ook een eenzaam proces,het is jouw transitie en niet van de hele wereld.Mensen in jouw omgeving zullen mee groeien en jouw als vrouw gaan zien en zo niet dan is een afscheid onvermijdelijk.Zoals jouw collega oprecht heeft opgemerkt - het is er uit,klaar toch - zo ervaar ik het ook wel hoor en zo is het ook wel .Voor ons is een transitie het belangrijkste van de hele wereld maar voor mensen naast ons niet.Voor hen gaat het dagelijkse leven gewoon door en wees er blij om want je kan ook gek worden van mensen die dagelijks vragen hoe het gaat.Ach en zo bijzonder zijn wij nou ook weer niet enkel omdat we van het ene geslacht naar het andere gaan.Claire als je verstandig bent ga gewoon lekker verder met je leven als vrouw en breid dat uit zoals het voor jouw gevoel hoort te zijn,mensen komen vroeg of laat wel met vragen en complimenten en vaak op een onverwacht moment en dan zijn ze veel leuker,geniet van je transitie en leef als een vrouw of dat de normaalste zaak van de wereld is.

[SandraK]

Ik herken het wel. Toen ik als vrouw ging leven was het twee weken oeh en ahh. Daarna eigenlijk volkomen radiostilte. Zo van: we hebben het gezien en meegemaakt en gaan over tot de orde van de dag. Vind ik ook wel mooi, dat het leven gewoon door gaat. Aan de andere kant als ik iemand nu vertel wat ik allemaal meemaak in mijn transitie hoor ik vaak dat ze geen idee hebben wat er allemaal bij komt kijken en dat snap ik ook wel. Als er iets speelt trek ik zelf aan de bel.

[diederique]

Ik ben er wat dubbel in. Als ik kijk naar de belangstelling van de omgeving. Ik zie ze niet elke dag, dan is die belangstelling er zeker en wel gemeend. Kijk ik naar de professionele kant dan voel ik het als erg eenzaam, eenmaal de inschrijving en de screening gepasseerd, wordt het ongelofelijk stil. Nu al maanden lang. Alleen mijn huisarts, toen ik er na zes maanden weer moest zijn vroeg wat, voor de rest is het gewoon stil.
Het vreemde is dat er straks, tijdens de RLE regelmatig (nou ja, eens per drie maanden) gevraagd wordt hoe het gaat; dat tijdens de diagnostische fase maandelijks een deel van je leefwereld tegen het licht wordt gehouden, terwijl het eigenlijk nu allemaal gebeurd. Het 24/7 als vrouw gaan leven, de drempels, de emoties, de successen en tegenvallers, je eigen vraagtekens bij hoe je het als vrouw lijkt te doen.
Een eenzaam proces dus? ja, waar het gaat om de begeleiding/ het klankbord; neen, waar het gaat om de vrienden en kennissen en vooral heeeeeel erg neen waar het gaat om lief C, die toch maar ongevraagd (maar 35 jaar verwacht) meegesleurd wordt in mijn circus van gevoelens.
Nog eenzamer in het proces? Wie vraagt er ooit hoe de partner het heeft?

[LauraB]

Heel herken baar. Jaren lang heb ik naast mijn werk en mijn moeder in een volledig sociaal isolement geleefd. Nadat ik instortte en mijn coming out had naar iedereen heb ik weer contacten op gezocht en heb ik nu. Toch ben ik eenzamer dan toen in mijn sociale isolement. Komt waarschijnlijk omdat je juist op de momenten dat je er behoefte aan hebt niemand om je heen hebt en op de momenten dat je liever even alleen bent iedereen op je afkomt.