Komende week voor het eerst uit de kast..

[Lotte85]

Hey allemaal,

Alhoewel ik zag dat dit onderwerp al vaker voorbij is gekomen heb ik in de posts die ik tot nu toe heb gelezen eigenlijk nog niet precies de antwoorden kunnen vinden die ik zoek. Ik hoop niet dat jullie het heel erg vinden dat ik het eventueel opnieuw post..

Ik ga van de week voor het eerst bij een vriendin 'uit de kast komen' Diep van binnen zou ik het het liefst van de daken willen schreeuwen maar vind het nu het eraan zit te komen ontzettend spannend. Ik heb besloten het als eerst aan een vriendin te vertellen die ik nog niet zolang ken (eigenlijk nog maar 3 weken), maar waarbij ik wel sterk het gevoel heb dat ik haar kan vertrouwen. Misschien juist omdat ik haar nog niet zo goed ken verlaagt dat de druk wat, want heb dan ook nog niet zo heel veel te verliezen misschien..
Ik heb dit met mijn begeleider van Transvisie besproken en die vond het een goed idee. Zij gaf vooral de tip om aan te geven dat zij er nu niks mee hoeft maar dat ik het gewoon kwijt wil aan iemand. Daarnaast stelde ze voor dat om het onderwerp te starten ik kan verwijzen naar het programma 'Hij is een Zij'. Ik zit alleen nog te zoeken naar hoe ik dat dan precies moet verwoorden.. Ik heb allemaal visioenen dat er uiteindelijk een hele rare situatie zal ontstaan, waarbij zij niet weet hoe ze moet reageren, ze geschrokken zal zijn en ik ook niet goed weet wat ik ermee moet. En dat het eigenlijk een hele negatieve ervaring zal worden.. Maar die angst is volgens mij wel normaal als ik de posts zo lees..

Ik ben heel benieuwd naar hoe jullie dit hebben aangepakt. Was de eerste zin meteen 'ik ben eigenlijk een vrouw' of hebben jullie het ook met een soort van inleiding gedaan? En wat hebben jullie dan gezegd?
En hebben jullie weleens van die rare situaties meegemaakt? En hoe zijn jullie daar dan mee omgegaan?

Veel vragen ik hoop dat jullie me wat tips kunnen geven!

Groetjes
Lotte

[Anon20180730]

poeh.. ik kwam bij mijn partner voor het eerst uit de kast, met hele duidelijke en transparante stappen. Maar de weg naar ts is heel geleidelijk gegaan. Vooral door twijfel of het voor mij wel de juiste weg was. Daardoor heb ik dus ook nooit gezegd ´ik ben eigenlijk een vrouw´. Waarop ik dat laatste precies moest maatstaven, weet ik nu nog niet.. Ik ben wel graag of zelfs liever een vrouw, een cis vrouw natuurlijk, maar och.. soms maakt het me ook geen bal uit. Als Trans is het een hele ervaring (not so funny) en gewoon man zijn vind ik daarom ook echt wel beter.. Ben dan ook geen doorsnee ts, vermoed ik.. Misschien ook wel wel fijn eigenlijk.. het is namelijk zoals het is.. en weet je dat het hele f.cking uit de kastkomen eigenlijk zo moeilijk is als je het zelf vind.. in de zin van ´zelf acceptatie´ dan.. want anders.. tja.. what the fuck.. Een ´non issue´ eigenlijk

[Alexandra]

Ik heb met tranen in mijn ogen naar iedereen een hele lange e-mail gestuurd... was het engste van de gehele transitie, tot dus ver. De angst iedereen te verliezen... Ik heb de e-mail langzaam opgebouwd. Ik denk dat mijn eerste zin was van; "Ik moet jullie allemaal iets vertellen, en ik hoop dat je niet zult schrikken. Ik vind het heel moeilijk om zo te vertellen, maar ik kan niet anders: Al mijn gehele leven voel ik me anders... ik voel me vrouw, en ben dat voor mijn gevoel altijd al geweest." etc... de rest weet ik niet exact meer. Ik eindigde wel met: "Als jullie me hierdoor niet meer willen zien, dan zal ik dat accepteren. Maar begrijp wel dat ik geen andere keuze heb..."

[Lotte85]

@ Irene: Haha ik denk dat je gelijk hebt. Naar mate je jezelf meer accepteert wordt de reactie van de ander vanzelf minder belangrijk. Alhoewel dat nog steeds vervelend kan zijn natuurlijk. Het is voor mij alleen allemaal nog erg nieuw dus zit nog in het proces van zelfacceptatie. Ik heb pas een maand toegegeven dat ik me meer vrouw dan man voel. Omdat het nog een rollercoaster van gevoelens is hangt er voor mijn gevoel dan ook veel van deze stap af maar misschien overschat ik dat wel. Alhoewel jij ervoor hebt gekozen vanwege nare ervaringen om toch als man door het leven te gaan begrijp ik? Wat ontzettend naar

@ Sasha: Bedankt voor je voorbeeld! Het klinkt als een heel mooi begin en einde van je mail. Hoe is er op gereageerd door je omgeving? Ik hoop van harte voor je dat het goed is gegaan. Ben je al ver in je transitie?

[Irene_de_Vreede]

Bij mijn zusje heb ik het er tijdens een gesprek gewoon een keer uitgeflapt, veel verder ben ik nog niet gekomen.

[Lotte85]

Bij mijn zusje heb ik het er tijdens een gesprek gewoon een keer uitgeflapt, veel verder ben ik nog niet gekomen.

Wat goed! Dat is een begin toch? Hoe reageerde ze? Of ging ze er niet echt op in?

[Irene_de_Vreede]

Ze reageerde nogal laconiek. Zolang ik maar gelukkig ben vind ze. We gaan af en toe samen winkelen.

[Lotte85]

Ze reageerde nogal laconiek. Zolang ik maar gelukkig ben vind ze. We gaan af en toe samen winkelen.

Fijn!

[Anon20180730]

Alhoewel jij ervoor hebt gekozen vanwege nare ervaringen om toch als man door het leven te gaan begrijp ik? Wat ontzettend naar

neen ik ga als vrouw, maar ik zie het ´man zijn´ helemaal niet zozeer als naar of verkeerd en ´n transitie aangaan als een hele stap. Als je toegeeft aan je vrouw zijn is dat natuurlijk helemaal prima.. net als ´het zeker zijn over je outcoming´voor zover dat mogelijk is uiteraard en anders is dat je verhaal namelijk dat je ook onzeker bent..
Wat de ander denkt of ervan vindt is natuurlijk een echt aandachtspunt, maar ik geloof niet dat je dat helemaal kunt beheersen.. Je kunt er wel je best op doen.

[Veronica]

Na 6 jaar sinds het moment dat ik het wist durfde ik het bij de 2de poging wel, wij zouden gaan shoppen die dag maar ik wou eerst perse in de park met mijn moeder praten, die liet mijn zusje met de hond spelen en toen zei ik het stotterend met tranen.
Wel geaccepteerd, ze wist het al paar jaar maar wachtte af tot ik het zelf zei.

Eerste poging was 2 jaar eerder in 2010, mislukt en ik week af in een fractie van seconde, maar bij de 2de poging stond ik veel steviger in m'n schoenen.

Hierna is het eigenlijk veel en veel makkrlijkker voor mij om aan anderen dat te vertellen, maar dat komt misschien omdat mijn moeder zo belangrijk voor mij is.