Verschrikkelijke onzekerheid!!

[Anon20190516]

Mensen die ik ken zeggen allemaal dat ik er prima uitzie,steeds mooier word.mijn stem prima klinkt.waarom ben ik dan zo ongelooflijk onzeker.vind ik mijn stem meestal slecht,zie mijn mannelijke trekjes nog steeds,heb geen boobs,heupen of kont.ben een uur bezig inclusief douchen,aankleden,makeuppen en mijn haren borstelen voor ik een beetje tevreden ben.als ik de deur uit moet krijg ik steeds een kikker in mijn keel,waardoor ik steeds mijn keel moet schrapen.zo zenuwachtig ben ik.thuis heb ik dat niet(ja,ik praat in mezelf en dan geen kikkers)soms voel ik me wel zeker en paradeer zelfverzekerd door de stad,maar meestal loop ik als een bang trillend rietje door de stad.ook gaat spontaan op mijn Werk mijn stem een stukje omlaag.heb best veel nare ervaringen op mijn werk"allemaal mannen op de werkvloer"waar enkele van mijn collega's grote moeite hebben met mijn vrouwelijkheid en mij onbewust in stem en gedrag aanpas om maar het gezeur te ontwijken.ben wel van plan ander werk te gaan zoeken,ook daar ik me niet meer thuis voel tussen al die mannen en de sfeer best is veranderd.ik heb wel een paar ideeën qua werk,maar vind het best eng.ben 47 en werk al 17,5 jaar bij mijn huidige werkgever.in het kort:ben een emotioneel,onzeker pubermeisje van 47 jaar.hoe deal ik hier mee?liefs Rikki

[Anon20190501]

Ik heb geen concrete tips, maar weet wel dat mensen (meestal mannen) die jou nare ervaringen bezorgen en je onaardig behandelen omdat ze niet om kunnen met je vrouwelijkheid hoogstwaarschijnlijk zelf allerlei issues hebben en het nodig vinden om dat op jou af te reageren. Klein, laf, laag dus. Jij bent sterker!

Of ze hebben gewoon een klein p..tje (zoals we in Vlaanderen zeggen)

[Anon20190516]

Hahaha,die laatste zin Sigy,overigens die uitdrukking wordt in Nederland ook gebruikt hoor!
Evengoed,thanks voor het hart onder de riem
Liefs Rikki

[Ender]

Naar voor je dat je je zo onzeker voelt Rikki, is volgens mij nergens voor nodig. Op het forum in ieder geval straal je van zelfvertrouwen.
Het is wel lastig inderdaad om in een voornamelijk mannelijke omgeving, een vrouw te zijn. Of je nu bio-vrouw (zoals ik dan) of trans bent, dat maakt niet heel veel uit (denk ik, in mijn onwetendheid). Maar je bent er voor je werk, en dat doe je goed. Ze waarderen je voor je werk. Je werkt er niet voor niks zo lang. Misschien hebben zij (net als jij) even tijd nodig om te wennen aan het idee dat je nu een vrouw bent?

[Anon20190516]

Nou,zo zeker ben ik niet hoor!!(het is meer dat ik soms positieve dingen meemaak,of zelf probeer me op te peppen positief te zijn)
Bovendien hebben ze bij de directie duidelijk laten doorschemeren,er niet zo blij mee te zijn
Ze kunnen niet zomaar van me af,dus ze kunnen niet anders.en die waardering:collega's krijgen lovende woorden bij jubileum.
Toen ik 12,5 jaar bij de zaak was,kreeg ik welliswaar een kado en een leuk geldbedrag,maar werd ook ff lekker afgezeken over mijn fouten de afgelopen 12,5 jaar!!!en collega's!!!sommigen doen echt hun best hoor,maar een aantal willen gewoon dat ik mijn toneelstukje ga opvoeren en doe alsof ik een man ben.die blijven ook consequent hij/hem en man zeggen!!!op de werkvloer werken alleen mannen,voel me daar sowieso niet meer zo op mijn gemak tussen
Rikki

[Nate_0]

Pffft. Dan snap ik ook waarom je onzeker bent en waarom dat in stand gehouden wordt. Wat een stelletje aso's zeg?! Kun je hier niet iets mee op legaal gebied? Want in principe is dit natuurlijk discriminatie/zwaar pesten e.d. Ze kunnen het er 100% niet mee eens zijn wat jij doet met je lichaam (bizar eigenlijk, dat dat ze zoveel uitmaakt?), maar het is hun pakkie an helemaal niet?! Gatverdamme.

(En ook: Best kinderachtig, dit gedrag. Of eigenlijk nog erger dan dat, aangezien een kind je waarschijnlijk wel zou accepteren voor wie je bent.)

[Anon20190516]

Het zijn ook altijd de heren,die moeilijk doen als ze het weten.dames zijn altijd heel lief,complimenteren mij en feliciteren/stimuleren mij om op deze weg door te gaan.1 ding waar ik btw wel superblij mee ben is mijn haar,mijn haar valt spontaan in mooie slagen nu het lang is en omdat ik het goed verzorg wordt het steeds mooier.toen ik klein was had ik echt stro!!!sinds die tijd altijd stekeltjes gehouden,pas toen ik het liet groeien zag ik pas hoe mooi het nu is
Rikki

[Anon20180501]

Niet alleen jij bent en zal nog een tijdje onzeker blijven Rikki, dat zijn/waren we allemaal wel in meer of mindere mate en de een langer dan de ander. Niet alleen omdat we bang zijn om door de mand te vallen maar ik denk dat het deels ook komt omdat het een beetje ingesleten is in ons systeem door jaren een rol te moeten spelen die niet de onze is (beweging, houding, gedrag... enz). Ik hoef je niet te vertellen dat het je straks allemaal veel makkelijker zal afgaan en waarom dat dat zo is, maar de ingesleten onzekerheid zal er ook langzaam door verdwijnen.

Ik weet waar je vandaan komt en heb erg veel bewondering en respect voor je, geweldig hoe je in je eentje 'de strijd' bent aangegaan en alles overwonnen hebt, je bent sterker en hebt meer karakter dan menigeen en dan dat je van je zelf denkt misschien... :bow-yellow:

[Anon20190516]

Dank je wel,Daniela,dat doet me goed die woorden!krijg er tranen van in mijn ogen.
Overigens komt een deel ook door de hormonen denk ik.
Ik kan plots omslaan van:best wel goed en redelijk positief,naar:volledige inwendige paniek,emotioneel en vol negativiteit.
Hopelijk gaat zich dat straks idd stabiliseren.
Overigens,komt het ook doordat ik een hele poos had dat mannen op mij reageerden en begonnen te flirten met mij
En nu de laatste 2 weken is dat over en reageert er niemand meer.ik merk toch wel dat die flirtende mannen mij een bevestiging gaven en mij bijna vleugels gaven,doordat ik me heel vrouwelijk voelde door die aandacht.ik denk dat ik wel snap hoe het komt,in de aandachtsperiode voelde ik mij supergelukkig en blij en dat straal ik uit.nu ben ik negatiever en meer in mezelf gekeerd en dan zijn anderen nu eenmaal minder geneigd op je te reageren.gelukkig hoef ik het niet volledig alleen te doen allemaal.mijn allerbeste vriendin geeft mij heel veel steun en ondanks dat we een poos geen kontakt hebben gehad,omdat ik zo paniekerig was en zoveel aandacht van haar vroeg,dat zij het niet zo goed aankon,dat aangaf en ik boos werd op haar en zelf het kontakt verbrak.ik heb zo gehuild ,omdat ik haar zo mistte,besef dat ik haar te veel had belast en zij ook haar eigen shit heeft.na een klein half jaar toch aangedurfd een kaartje in haar bus te doen dat ik haar zo mistte,hoe stom ik was geweest,1000x excuses.vanaf dat moment is het langzamerhand weer hersteld en is de band tussen Esmee en mij sterker dan ooit.zij was overigens de 1e die wist wie ik werkelijk ben en zij heeft mij aangespoord te luisteren naar mezelf en te doen waar ik gelukkig van word.ben haar daar nog elke dag dankbaar voor.verder ben ik ook superblij dat mijn pa vanaf het 1e moment mijn identiteit heeft omarmd en nu supertrots op zijn dochter is.hij zit in een bejaardenhuis met zijn vriendin,kan niet veel meer.lopen doet ie nog amper,bijna 90.maar wel trots mijn pasfoto in zijn portemonnee en aan iedereen vertellen die het horen wil dat ik zijn dochter ben.je hebt gelijk dat ik het praktische gedeelte grotendeels alleen moet doen,maar gelukkig wel emotionele steun krijg en sinds kort heb ik een smartphone met whatsapp en dat heeft mijn kontakten met anderen ook extreem verbeterd.en ik mag natuurlijk de dames en heren van dit forum niet vergeten,jullie weten natuurlijk als geen ander wat ik doormaak
Dank jullie allemaal
Liefs Rikki

[Anon20230219]

Hoi Rikki,

Ja kan mij die onzekerheid zeker wel voorstellen, ik sta nog helemaal aan het begin en denk soms ook weleens van tja wordt ik niet een raar monstertje in de toekomst.
Heb een naar litteken in mijn gezicht wat mij helemaal onzeker heeft gemaakt.
Een goede collega/vriendin zei mij van nou er zijn toch ook vrouwen welke een litteken hebben?
Waarop ik eigenlijk dacht tja je hebt zeker wel een punt.
Aan de andere kant gebeurd het weleens dat ik nu al wordt uitgescholden voor monster en zie het dan maar als gebrek van goede opvoeding.
En kleine kinderen zijn soms weleens bang van mij en dat vind ik dan erg verdrietig maar ja snap het ook wel weer.
Ik ga nog lang niet met make up op de deur uit maar herkende veel in je verhaal zeker wat je schrijft over je werk is herkenbaar.

Liefs:Lisa