Marlies 160264 haar levensverhaal

[Marlies160264]

Ik weet niet of dit de juiste plaats is waar ik mijn levensverhaal nu plaats, anders moeten de moderatrices het maar verplaatsen naar waar zij denken dat het thuishoort.

Hier mijn hele levensverhaal, wat ik ooit ook al op het Transgenders Forum heb geplaatst.


Ik ben geboren op 16 februari 1964, op een zondagavond om 21:58 uur te Den Haag bij hele liefdevolle zorgzame ouders die ik nog steeds mis. Sterrenbeeld Waterman met ascendant Weegschaal.

Ik ben altijd als jongen gekleed geworden.

Op de kleuterschool heb ik weleens in de poppenhoek met een andere jongen met poppen gespeeld, en zogenaamd zette we thee in de vorm van water. Ik vond dat wel heel erg leuk. Eigenlijk had ik dat wel meer willen doen. Ik kreeg toen weleens een opmerking van een meisje dat dat niet voor jongens is. Daarna durfde ik het niet meer, want schaamde mij daarvoor.

Ik weet nog dat ik op de Lagere School zat in de 2e klas. Ik vond toen al dat de meisjes veel gevarieerder met hun kleding waren dan de jongens. Ik had alleen toen nog niet zo'n weet van dat ik mijn kleding saai vond. Ik had wel bijzondere interesse om ooit eens iets te proberen te dragen van die kleding.

Tijdens de gymles heb ik weleens tegen de gymleraar gezegd, dat ik iets vergeten was in de kleedkamer. Ik ging dan naar de meisjeskleedkamer, en voelde daar aan de kleding. Die voelde toch heel anders aan dan dat van de jongens. Ik heb weleens geprobeerd een schoen/laars aan te trekken, maar ben toch niet verder gegaan, dan hem alleen maar in mijn hand te nemen. Ik dacht, straks als ze terugkomen in de kleedkamer zien ze het, dat ik er aangezeten heb.

Mijn interesse voor de meisjeskleding bleef wel, want op een gegeven moment waren die jassen in de mode met die bontranden (Afghaanse jassen) aan de mouwen, aan de onderkant van de jas en de binnenzijde. Daaronder droegen die meisjes dan een zwart rokje, een mousse/huidkleurige panty en zwarte leren knielaarzen met een klein blokhakje. Ik dacht ik zou best weleens een meisje willen zijn, en dan dit ook willen dragen. Enfin, verder is dat er toen nooit van gekomen in die tijd.

Ik droeg in de 3e en 4e klas weleens de laarzen van mijn moeder in huis als zij er niet was. Ik voelde mij daar opzich best prettig in. Overigens mijn moeder had maat 39 van schoen/laars, en toen paste ik daar met mijn voeten nog met alle gemak in. Zelfs toen ik in 1977 op de Middelbare School zat droeg ik de laarzen van mijn moeder nog in het geheim.

Het verlangen om toch eens kleding van de andere sekse te proberen bleef kriebelen. Zelfs op de Middelbare School. Ik voelde mij desondanks toen toch al wat ongemakkelijker daarin, want mijn gedachte speelde ook door het hoofd, joh, je bent toch een jongen, en die moeten stoer zijn, en wat als je straks een vriendin leert kennen, of vrienden hebt, die hebben dat dan niet, en ben jij een uitzondering.

In 1979 was er carnaval op de Middelbare School. Ik wilde graag als meisje verkleed naar school. Dat was even genieten een hele avond lekker in meisjeskleding rond kunnen lopen. Ik voelde mij daar zo heerlijk ontspannen in. Ik dacht toen al, kon ik dit maar altijd dragen. Het is er dan ook jammergenoeg nooit verder van gekomen om zo gekleed naar school te gaan. Per slot van rekening was ik een jongen, en die droegen dat normaliter niet. Ik werd toen dus ook gewoon al als een jongen gekleed. Zou ook niet geweten hebben hoe ik dat toen aan mijn ouders kenbaar had moeten maken. Was toch een probleem.

In 1981 kwam 1 oorbel voor mannen in de mode. Ik vertelde tegen mijn ouders dat ik samen met de schoolklas naar een juwelier zou gaan om een gaatje te laten schieten. Mijn vader reageerde aanvankelijk door te zeggen dat hij niet met een asociaal in huis wilde leven. Ik heb het toen een paar jaar later alsnog laten doen, en toen was er niets meer aan het handje. Dit was in 1986. Ik wilde dit juist omdat dit meer conform mijn innerlijke vrouwelijke gevoel was.

Ik kwam in 1981 na de pesterijen en bedreigingen, die overigens niets te maken hadden met de kleding, want ik ging gekleed als jongen naar de Middelbare School, en ben daar ook nooit in meisjeskleding naar toe gegaan; Ik kwam toen bij een psychologe. Ik vertelde haar een zogenaamd meisjesgevoel in mij te hebben. Zij kon zich daar niets bij voorstellen wat ik daarmee bedoelde, en vroeg mij om dit wat duidelijker te motiveren. Ik wist niet hoe ik dat verder moest uitleggen. Ik wist ook niet dat ik in het verkeerde lichaam zat.

Als ik vrouwen zag die ik aantrekkelijk vond, voelde ik mij direkt die vrouw zelf en wilde in wezen ook die vrouw zelf zijn. Was niet tevreden met mijn eigen uiterlijk en jongen/man zijn. Toch wisselde mijn gevoel in die tijd wel tussen jongen/meisje/man/vrouw. Dit kwam mede ook doordat ik daar onbewust tegen aan het vechten was. Als ik een man zag waarvan ik vond dat hij een bepaald charisma had voelde ik mij die man. Maar had dan niet zoals bij die vrouwen dat ik dan die man ook wilde zijn.

Het merendeel voelde ik mij het meisje/vrouw dan een jongen/man.

Ik weet nog, mijn ouders hebben mij toen laten sparen voor wat toen nog de Zilvervlootrekening heette van de Amro Bank. In guldens had ik na 9 jaar totaal sparen ruim 5.000 gulden er op staan. Al dat geld is opgegaan aan het kopen van dameskleding.

Na verloop van tijd had ik weer een inzinking en dacht joh, doe toch normaal, en gooide het hele zaakje weg met de vuilnisman. Maar niet voor lang. Ik dacht dit wil ik niet, maar na een week of wat ging het toch weer zitten werken in mij en ging ik opnieuw kopen. Dat is zo een heleboel keren gegaan, totdat ik door mijn hele Zilvervlootgeld heen was.

Ik hoorde toen op een gegeven moment over travestie. Ik schrok daar heel erg van, en dacht dit wil ik niet, ik ben ziek, ik heb een afwijking. Maar ja, ergens had ik toch wel een prettig gevoel bij met dragen daarvan, en soms ineens toch weer die inzinking dat ik het zaakje weg gooide.

In die tijd wisten mijn ouders helemaal niets van dit, want ik moest het allemaal in het geheim doen in mijn eigen slaapkamertje. Ik propte het hele zaakje in een vuilniszak die ergens onopvallend verstopt stond in een hoek achter een kast.

In het begin wist ik ook niets af van schoenenwinkels die grotere maten schoenen/laarzen verkochten. De grootste maat die er met geluk voor handen was, was maat 41 soms 42, en toen paste ik daar al niet meer in. Je begrijpt dat was pijn lijden. Maar ik moest wat. Ik praat nu inmiddels over de jaren tussen 1980 en 1986.

Ik kreeg in die tijd toen ook de onbedwingbare drang om in die kleding naar buiten te willen, maar ja, overdag durfde en wilde ik dat niet, want joh als mensen je zagen, dan brak de hel los. Mijn ouders gingen vaak om 22.00 uur naar bed, maar ik dan niet. Ik deed alsof ik naar bed ging. Maar bleef in mijn kamertje totdat het na 24.00 uur was, en dan ging ik mijn dubbelleven in. Ik moest uiteindelijk wachten totdat de rest van de buren ook naar bed waren, tenminste dat hoopte je dan. Ik ben diverse malen rond ons huizenblok gelopen. Ik deed dit niet bepaald zonder spanning, want in mijn achterhoofd zat toch de gedachte, als er een aantal jonge gasten mij zo zien, slaan ze mij total loss.

Op een gegeven moment kwam mijn vader thuis van boodschappen doen, en vertelde mij dat er mensen waren geweest die hem aan hadden gesproken en mij ‘s nachts in een rok en dameslaarzen over straat hadden zien lopen. Hij vroeg is dat zo, want ik stond eigenlijk een beetje met mijn mond vol tanden, omdat ik van niets weet en zo ineens hierover aangesproken word. Ik ontkende dit natuurlijk in alle toonaarden, maar in wezen dacht ik je moest eens weten. Ik heb dat diverse keren gedaan, en mijn vader is daar ook menig keer door de mensen/buren uit onze straat op aangesproken. Ik bleef dat ontkennen, want ja, wat moest ik. Ik durfde het niet te zeggen. Wist ook niet precies wat er met mij aan de hand was. Wat ik wel wist dat ik het fijn vond om te dragen, en eigenlijk ook best een vrouw zou willen zijn.

Ik weet nog dat ik een keer in een lange donkerblauwe jeansrok in de winter 's nachts om 00.30 uur naar de brievenbus ben gelopen. Op een gegeven moment stopte er halverwege de route een auto. De brievenbus waar ik naar toe wilde ligt 1 straat achter de straat waar ik nog steeds woon. Ik dacht oh, oh, foute boel. Nu zul je het hebben. Ik heb mij klein gemaakt zodat men mij niet kon zien, en toen ineens het spurt aangenomen terug naar huis. Maar met zo'n lange rok rennen gaat niet bepaald lekker, en dan nog op laarzen met half hoge blokhakken. De desbetreffende auto reed toen tegen de rijrichting in de straat in. Ik kon jammergenoeg het huis niet meer halen, en ben toen een portiek in gevlucht naar boven, en daar heb ik mij verstopt achter een muurtje. Zo dacht ik, die hebben mij niet gezien. Mooi pech. Ik hoorde de auto stoppen. Mijn hart klopte in mijn keel. Ineens werd er door een mannenstem van onder aan de trap geroepen. Goeiemorgen ik ben van de politie, ik wil even met je praten en naar boven komen. Ik zei dat ik dat liever niet had, omdat ik mij geneerde zoals ik erbij stond. De agent drong toch aan om met mij te praten, en ik vertelde hem dat ik dan wel de enveloppe voor mijn gezicht hield want ik wilde niet dat hij mijn gezicht zag. Dat was geen probleem. Hij zei toen, officieel kan ik je volgens de A.P.V. (Algemene Politie Verordering) arresteren, dat doe ik echter nu niet, maar het is welten strengste verboden hoe dan ook je als iemand van het andere geslacht te kleden. Als wij jou nog een keer betrappen, pakken we je wel op en ga je mee naar het bureau en moet je de cel in. Hij vroeg mij ook hoe ik aan die kleding kwam. Ik zei van een nichtje gekregen. Ik had het echter zelf gekocht, maar dat hoefde hij niet te weten vond ik. Bovendien zo vertelde hij, wat moeten de buren wel niet denken als ze jou zo zien lopen. Weten je ouders dit ? vroeg hij ook nog. Ik zei nee, en dat wil ik graag zo houden. Ik zou als ik jou was toch eens met een psychiater of psycholoog gaan praten. Oke wij rijden nu zo dadelijk weg, dan ga jij terug naar huis. Dat heb ik gedaan.

Trouwens A.P.V. betekend helemaal niet Algemene Politie Verordening, maar Algemene Plaatselijke Verordening, ben ik later pas achter gekomen.

Ik spreek dan nu over 1985.

Maar ja, de drang bleef toch. In die tijd had ik ook een brommer. Eind 1986 ben ik dus om 2.00 uur 's nachts met de brommer een stuk gaan rijden in rok en dezelfde laarzen met de halfhoge blokhakken aan. Ik wilde dat ook weleens ervaren.

Normaal werd mijn moeder 's nachts nooit wakker om naar de toilet te gaan. Die nacht jammergenoeg wel. Terwijl ik onderweg was, gebeurde dit bij mij thuis.

Mijn brommer stond altijd binnen in de gang, want het is een benedenwoning. Mijn moeder zag dat mijn brommer verdwenen was, en maakte mijn vader wakker. Joh, zijn brommer is weg, wat zou er gebeurt zijn. Mijn vader natuurlijk naar mijn slaapkamer, en ik was nogal slordig geweest en had wat dameskleding/lingerie laten liggen op mijn bed. Toen zal er kennelijk wel een lichtje bij mijn vader zijn gaan branden.

Bij terugkomst in onze straat zag ik mijn vader aan de deur staan. Mijn hart klopte wederom in mijn keel, en gelijk zou ik wel in het niets opgelost hebben willen zijn. Hij zei kom snel binnen doe je pyjama aan, en we gaan praten. Hij zei vandaag maken we een afspraak met de huisarts, want hier moet over gesproken gaan worden wat er aan de hand is. Ik dacht ik ben een travestiet, nee alsjeblieft niet toch.

Die dag bij de huisarts zei hij dat ik niet zo raar moest doen, en mijn eigen kleding moest dragen. Hij heeft mij toen wel doorverwezen naar een psychiater in het ziekenhuis. Deze gaf mij als antwoord dat ik een zogenaamd identificatiecomplex had. Dit kwam door de pubertijd, zo zei hij, omdat ik zoekende was naar mijn eigen ik. Ik dacht man waar klets je toch over, ik vind het gewoon prettig om dit te dragen, en jij wil mij daarvan gaan genezen. Ik ben daar op zijn hoogst 2 x geweest en toen had ik het wel gezien.

Uiteindelijk in 1998 hadden wij inmiddels al een nieuwe huisarts omdat de andere met pensioen was. Deze huisarts die ik dus toen had was een zeer begripvolle man. Hij zei volgens mij is het travestie, maar ik stuur je door voor nader onderzoek naar het VU Ziekenhuis (Vrije Universiteit) in Amsterdam om te bekijken of het toch niet iets anders is. In het VU kwam er uit dat ik Transseksueel was. Het verschil is in het begin heel moeilijk, omdat het allemaal veel raakvlakken met elkaar heeft.

Toen ik met deze mededeling thuis kwam en dit tegen mijn ouders vertelde, reageerde mijn vader met poeh dat is wel even een bericht waar je mee thuis komt. Ga maar eerst even in de achterkamer in je kleding zitten. Ik zei toen, ja maar dan zie je mij daar zitten als je langs komt lopen. Dacht je dat ik uitgebreid ga lopen kijken antwoordde hij. Ik dacht, nou ik kan zeker straks hier ook het huis uit. Echter na een week mocht ik al in mijn kleding in de voorkamer komen zitten. Hij vroeg toen of ik blij was dat ik nu hier zo kon zitten bij mijn ouders. Ik zei dat ik heel erg blij was. Mijn vader antwoordde toen, ik veroordeelde je niet, maar ik moest het eerst wel even een plekje geven. Nou ben ik er klaar mee. Jij hebt er uiteindelijk ook niet om gevraagd. Het is een speling van de natuur. Van mijn moeder heb ik eigenlijk geen reactie gehad hierop. Nu hoor ik vaak dat moeders er over het algemeen minder tot geen problemen mee hebben.

Ik vroeg hem toen moet ik nu straks het huis uit als ik het proces in ga en vrouw wordt ? Nee hoor, wij steunen je volledig in je beslissing die je neemt en ook in het proces. We houden net zoveel van je als je straks een vrouw bent. Je bent en blijft ons kind. Hij heeft toen wel ook uit naam van mijn moeder mij gezegd dat ik er wel heel goed over na moest denken voordat ik de stap ging zetten. Hij zei ik heb die gevoelens niet, de verantwoordelijk voor de keuze ligt bij jou. Niemand kan jou adviseren in deze. Wat jij dus ook gaat doen, dan gaan wij er van uit dat je er goed over na hebt gedacht. Niet dat je na het hele proces bij ons aan komt en zegt, ik had het achteraf toch een andere invulling moeten geven. Mijn vader zei toen ook, ja dan is het helaas onomkeerbaar en ben je een spijtoptant. Hij zei ook, ik ben er 100% van overtuigd dat er zowel mannen als vrouwen zijn die om gegaan zijn, en er achteraf toch spijt van hebben gekregen dat ze het niet op een andere manier hebben ingevuld. Als ze eerlijk zijn zeggen ze ja dat is zo, maar hoogstwaarschijnlijk zullen ze zeggen dat het de beste keuze is geweest die ze in hun leven gemaakt hebben. Waarom zo zei mijn vader, omdat ze weten dat er geen weg meer terug is.

Ik was toen ook al besluitens om het hele proces in te gaan. Inclusief de Real Life Test. Door de pesterijen en bedreigingen op school durfde ik deze stap niet verder te zetten. Ik ben toen als man begonnen met het dragen van rokken. Mijn ouders wisten het inmiddels al vanaf 1998 en ik kon toen ongestoord in kleding thuis lopen. In het begin schaam je je nog wel in het bijzijn van je ouders, maar dat verdwijnt na enige tijd vanzelf. Ik ben blij met mijn ouders dat ik dit zonder problemen heb kunnen doen, en zelfs bij familie, vrienden en bekenden ook van mijn ouders het gewoon kan dragen. Ik draag nu dus iedere dag een rok, alleen als ik met de tram/bus/trein ging dan deed ik een broek aan. Ik draag nu ook een rok in tram/bus/trein. Ik vind het dragen van een rok nu net zo gewoon als het dragen van een broek. Alleen een rok zit gewoon veel lekkerder. Knelt niet, is luchtig, zeker in de zomermaanden.

Inmiddels zijn mijn ruimdenkende ouders beide begin 2008 overleden, maar heb gelukkig nog wel die mooie herinneringen dat ik uiteindelijk toch in hun bijzijn heb kunnen doen wat ik eigenlijk al vanaf de Lagere School had willen kunnen doen.

Echter in die tussenliggende jaren bleef het gevoel van niet lekker in mijn vel zitten toch in mijn hoofd zitten.

Ik dacht eindelijk dat ik de rust had gevonden bij alleen het kunnen dragen van de kleding die ik zo heerlijk vind dragen, en wat mij zoveel meer mogelijkheden geeft dan met de huidige mannenkleding. Inmiddels draag ik in de winter ook van die wollen jurken, laarzen, panties, leggings en maillots.

Tot begin april 2011, het vrouwelijke gevoel weer in alle heftigheid op begon te spelen. Ik heb mij toen alsnog tot het VU Ziekenhuis in Amsterdam gewend, en ben inmiddels weer in het begin van de molen opgenomen.

Ik ben inmiddels nu al zover dat ik mijn lichaam ook niet meer in overeenstemming vind met mijn gevoel.

Een week na mijn telefonische aanmelding werd ik gebeld door het secretariaat van het Genderteam. De vrouw vertelde mij, toen ze mijn gegevens invoerde er een oud patientennummer naar boven kwam met al mijn gegevens. Klopt het dat jij hier al eens eerder bent geweest. Ik zei dat is zo, en dat heb ik de vorige keer ook tegen U gezegd. Oh, sorry, dan is mij dat ontgaan. Okay, plan dan nu een intakegesprek in, maar ik moet je er wel bij vertellen, daarna moet je minimaal 1 jaar wachten op een 1e psychologisch gesprek. Ik zei, niets aan te doen. Op 18 mei had ik dus mijn intake. Nu heb ik geleerd, als je iets netjes vraagt kan niemand daar bezwaar tegen hebben. Nee heb ik, en ja moet ik zien te krijgen. Dus ik zeg zo, ja ik heb gehoord dat ik nu minimaal 1 jaar moet wachten op mijn 1e psychologische gesprek. Ja, ik heb gezien dat je hier al eerder hebt gelopen. Weet je wat, ga even in de wachtkamer zitten, dan bespreek ik het even met Jos. Even later kwam ze terug, en meldde mij dat ze op 16 juni een vergadering hadden, en dat ik dan op 17 juni moest bellen. Om 17 juni hing ik dus om 9.15 uur aan de telefoon. Ik kreeg direkt Jos aan de lijn. Hij antwoordde mij, we hebben je besproken, en we gaan door met je, en we maken direkt een afspraak voor 7 juli. Nou dat is dan mooi, heeft mij weer 1 jaar wachttijd bespaard.

Nu ben ik er wel klaar voor in tegenstellng tot 13 jaar geleden.

Nu hoe ik aan de naam Marlies ben gekomen. Ik liep 2 maanden geleden te denken van wat voor naam moet gaan kiezen. Ineens kwam uit het niets de naam Marlies naar boven. Ik dacht Marlies ? Oh ja, mijn ouders hadden ooit gezegd als ik als meisje geboren zou zijn geworden dan hadden ze mij de naam Marlies gegeven. Mijn oma (moeder van mijn moeder heette Lies). Dat scheen een heel lieve vrouw geweest te zijn. Aangezien zoals ik in het begin al heb geschreven mijn beide ouders in 2008 zijn overleden, zeiden een aantal mensen tegen mij. Joh, die naam Marlies heeft je moeder van boven uit de hemel als onzichtbaar bericht naar jou gezonden. Van, noem jezelf Marlies, want zo had ik jou genoemd als je echt als meisje geboren was geworden.

Uiteindelijk na een jaar van gesprekken heb ik op 13 juni 2012 het groene licht gekregen om te mogen starten met de hormonen. Alleen eerst op 22 juni nuchter bloed laten prikken, daarna een gesprek met de endocrinoloog en daarna een Dexa botscan.

[Jessy]

Dat was een mooi verhaal om te lezen, Marlies! En wat een geweldige respectvolle vader heb je!

[Cisca1953]

Hoe herkenbaar! Veel succes!

[patricia60]

Heel erg mooi verteld. Ik heb er tranen van in mijn ogen, want het lijkt zoals zovele verhalen op mijn eigen verhaal. Op dit moment heb ik veel zin om naar buiten te gaan en eens goed te wenen.
Ik wens je heel erg veel succes.

Groetjes,

Patricia.

[Anon20180501]

Beetje laat maar ook welkom van mij, Marlies. Proficiat met het groene licht voor hormonen. Heb je ze nu ook?

Ik ben een tijdje minder actief geweest op het forum en daarom heb ik vele nieuwe forumleden nog geen welkom geheten.
Bij deze dus.

Liefs, Daniela

[Silvia_weg]

hoi marlies !

intelligente vader heb/had jij !
leuk te lezen en.klopt helemaal wat hij zei over spijtoptanten !

altijd iets om goed in je gedachten.te.houden!

[Marlies160264]

Nu moet ik mij even excuseren, dat ik niet eerder gereageerd heb op jullie reacties. Maar eigenlijk druk geweest met van alles en nog wat. Nu wil ik gaan proberen om mij hier wat meer te laten zien. De hormonen heb ik al sinds 23 juni, en het bevalt mij prima. Ik heb van de Cyproteron Acetaat ook niet echt veel last, het enige dat lijkt dat ik wat lichte obstipatie heb, voor de rest lukt het wel. Ik ken iemand die zegt dat hij moe wordt van de Cyproteron Acetaat, maar zij is 10 jaar jonger dan ik en slikt nog vrouwelijke hormoonpillen Progynova.

Ja niet alleen mijn vader maar ook mijn ouder waren zeer respectvol, alleen ja nu ik dus gestart ben dat weten ze niet, en misschien ook wel dat ze boven in de hemel zoiets hebben van nou Marlies met jou komt het goed, we zijn blij dat je dan nu toch de stap heb durven zetten. Ik heb ze natuurlijk ook altijd in mijn hart bij mij. Er zijn al zoveel mensen die dat ook gezegd hebben. Marlies, jij hebt het toen echt getroffen met zulke ouders die zo ruimdenkend waren. Ja je moet het ze niet kwalijk nemen dat ze er heel even aan hebben moeten wennen. Dat is ook zo, want hoe vaak hoor je niet dat als je uit de kast komt het een probleem is. Dat zo zei mijn vader toen ook, vond hij misdadig om een een kind de deur te wijzen terwijl hij/zij er niets aan kan doen.