hormonen

[laura2016]

Ik ben afgelopen dinsdag in het VU geweest voor mijn 3e gesprek.
Ik lees vaker op dit forum dat er al mensen met hormonen gestart zijn voordat ze groen licht hebben van het VU, via de huisarts ?
Kan mij iemand uitleggen hoe dit kan en hoe het werkt.
Op het moment dat ik mag starten moet ik dan steeds naar het VU voor controles ?
Ik dacht dat je nu wat meer vrijheden hebt bij het genderteam. Toch verwachten ze nog steeds dat je helemaal als vrouw gaat leven als je start met de hormonen.
Kunnen jullie mij vertellen hoe strikt de real life fase is en hoe het met de controles etc... zit mbt de hormonen ?

[Anon20210626]

Dag Laura ,

Sommige huisartsen willen meewerken als een client met een vraag om hormonen komt . Ze mogen dit doen maar heel weinig huisartsen geven gehoor aan een dergelijk verzoek .

Op het moment dat je hormonen krijgt toegeschreven wordt je iedere 3 maanden verwacht voor gesprekken met je psycholoog , 2 keer per jaar heb je een afspraak met de endocrinoloog en 2 x per jaar met de verpleegkundige . Bovendien wordt de botdichtheid gemeten en wordt er een aantal keer per jaar bloed afgenomen

Onder invloed van de hormonen gaat je lichaam veranderen en daarom is het wenselijk dat je dan jezelf aanpast aan de veranderingen .

Gewoon een vraag , als je dat niet wil , waarom wil je dan wel hormonen ?

[laura2016]

Hoi Renée,
Dankjewel voor je reactie.
Door de hormonen hoop ik in ieder geval meer rust te vinden. Ik hoop dat mijn innerlijk en lichaam zo wat dichter bij elkaar komen.
Ik leef nu ook al voornamelijk als vrouw. uiteraard wil ik mijn baan houden. Zonder werk wordt het toch allemaal wat moeilijker.
Mijn werk is nu nog de enige plek waar ik niet als vrouw verschijn. Ik heb me voor mijn gevoel lang als man 'verkleed'. Nu hoeft dat alleen nog op het werk om mijn inkomen veilig te stellen. De kans en hoop is groot dat ik die stap ook uiteindelijk zal zetten, maar dat wil ik met grote voorzichtigheid doen. Op het moment lukt het me nog heel aardig om dit vol te houden. Er is toch niets mis mee als me dat lukt en ik zo al veel gelukkiger door het leven kan gaan. Het doel van de hormonen is toch niet dat je zonder werk komt te zitten ? Het doel is toch dat je verder kunt met je leven en gelukkiger bent met je lichaam. Door de hormonen denk ik meer balans krijg en die uren werken lukken dan wel hoop ik. De stappen wil ik liever geleidelijk zetten. Ik moet er zeker van zijn dat het ook kan slagen. Ik worstel al een heel leven. hormonen lijken me nog de enige oplossing. De stappen die volgen laat ik op me afkomen. Ook niet iedereen die met hormonen begint laat zich uiteindlijk opereren ?

[laura2016]

Waarom is het per definitie wenselijk dat je je direct aan past aan de veranderingen, als de veranderingen op zicht al een hele opluchting zijn en je verder helpen om jezelf meer te accepteren en dus je probleem voor een groot stuk hebben opgelost. Het gaat er toch om dat de 'patient' geholpen wordt met zijn genderprobleem. Stap voor stap op zoek naar het juiste is toch ook belangrijk om geen verkeerde keuzes te maken ?

[Anon20210626]

Als de geest uit de fles is krijg je die er niet makkelijk meer in . Bovendien er lopen meer linkjes van mensen naar mensen als je denkt en zal je vroeger of later toch vragen krijgen . Jij wilt rust en ik denk dat je dan meer rust gaat krijgen door dan gewoon 'out ' te gaan . Bovendien gaat je lichaam ook veranderen en die veranderingen gaat men ook zien . Omgekeerd strealth kost heel veel energie

[laura2016]

Op mijn werk kennen ze mijn hele verhaal. Ook dat ik heel graag met hormonen wil beginnen en dat de kans aanwezig is dat het uiteindelijk toch van de operatie zal komen. Ik denk dat je dat bedoelt met de linkjes. Iedereen weet het. Wat dat betreft kan er niets nieuws gebeuren. Ik werk met veel klanten n de vraag is of mijn prestaties niet zullen afnemen als vrouw. Samen met mijn werkgever bekijken we wanneer de tijd rijp is. Ik zie dat alleen als het zorgvuldig timen. Dat zal de overheid toch alleen maar kunnen toejuichen ? Een transsexueel in de WW of bijstand door te snel te handelen is toch niet wat iemand wil.

[Emma]

Tja, vrouwen presteren niet minder dan mannen of zo. Als de transitie invloed op je heeft zit dat in van alles, behalve in de kleding die je aan hebt.
Als je bang bent dat je klanten minder van je zullen afnemen, heeft je kleding in zoverre invloed, dat als je je netjes, verzorgd én eigentijds kleedt, je daar het minst last van zult hebben.

[laura2016]

Nee natuurlijk presteren vrouwen niet minder. Ik vind zelfs in tegendeel. Maar daar gaat het mij ook niet om.
Je ben ook met hormonen en operatie niet 100% voor de buitenwereld. Daar ligt het probleem. Het is altijd zichtbaar of te horen.
Hoeveel hormonen je ook slikt of operaties je ook laat doen.
Ik voel me 100% vrouw, maar de wereld zal dat nooit zo gaan zien. Het blijft voor hen verkleden.
Als ik eerlijk ben zie ik aan 98% van de profielfoto's van transvrouwen hier, dat ze biologisch man zijn.
Je blijft het dus altijd zien ! Daar gaat het nu juist om in mijn baan. Ze zien een man in vrouwenkleren en hebben daardoor al een gevoel of mening.
Als ik het reflecteer aan het aantal mensen die ik inmiddels verloren ben door mijn genderprobleem, zal de transitie zeker gen positieve bijdrage gaan leveren. Ik zet mijn baan dus op het spel. Dat zijn wel belangrijke overwegingen. Door mij genderprobleem ben ik mijn vrouw, gezin, vrienden, en huis al kwijt. Zet ik nu ook nog mijn baan op het spel. Dat is mijn vraag.
Ik schrik er trouwens wel van dat juist mensen op dit forum, die ook al en tijd geworsteld hebben en weten hoe het allemaal voelt, uiteindelijk ook gewoon vinden dat er alleen maar mannen of vrouwen zijn ? Dat je moet kiezen voor het een of het ander.
Ze hebben mij altijd uitgelegd dat Transgender zijn heel breed kan zijn en je je overal op de lijn kan bevinden.
Ja ik zit innerlijk op 100%. Uiterlijk op 50%. Simpel gerekend dus 75%. Gevoelsmatig voor mij ben ik 90 % vrouw. Maar nooit 100%.
Waarom vinden mensen met en genderdysforie vaak ook dat er alleen maar mannen of vrouwen zijn en die mening ook heel duidelijk willen neerleggen ?
Juist daar zou ik verwachten 'soortgenoten', 'lotgenoten' aan te treffen.
Ik wil simpelweg de transitie in stappen in gaan, met de hoop dat hormonen mijn innerlijk en uiterlijk wat dichter bij elkaar brengen. Van daaruit maak ik wel of niet stap 2. Het blijkt echter niet echt mogelijk te zijn in Nedeland en enig begrip voor deze manier om de transitie in te gaan kan ik jammer genoeg bijna nergens vinden.

[Anon20190501]

Natuurlijk kan dat wel. Wat jij uiteindelijk doet wanneer je de toestemming hebt voor de hormonen bepaal je toch zelf?

[Anon20230219]

Hoi Laura,

Tja hoe later je begint aan de transitie des te meer sporen van vroeger en testosteron zullen altijd zichtbaar blijven, echter de hormonen geven wel degelijk verschillen.

Ik vind het nu beter dan jaren geleden toen men echt wilde dat je zonder HRT als vrouw door het leven moest gaan.
Mijn huisarts heeft in elk geval al aangegeven mij geen hormonen te willen verstrekken dus daar hoef ik niet voor aan te kloppen.
Tja op mijn werk weet men het dan nog niet dus daar nog geen spannende toestanden al zien ze wel dat ik al verander qua kleding.
Maar doordat ik nog geen hormonen krijg stopt het wel hoe ver ik de veranderingen qua kleding omschakeling, ik draag vrouwenkleding maar geen super opvallende prints erop.
(Zou het wel willen maar daarvoor heb ik nu nog een te mannelijk hoofd vind ik zelf..)
Al regelmatig merk ik dat mensen mij nogal vrouwelijk vinden ruiken omdat ik eigenlijk al heel lang al producten gebruik welke eigenlijk voor dames zijn.
Het VU legt je niet op als je eenmaal aan de hormonen bent hoe ver en hoe snel jij dan moet mee veranderen, zolang je maar wel veranderd want dat is het uiteindelijke doel van de transitie.
Zoals Emma terecht aangeeft is de manier hoe je je presenteert zeker van groot belang en als ze het al op je werk weten dan hoeven ze niet echt verbaasd te reageren lijkt mij zo.

Begrijp ook uit je laatste stukje dat je niet helemaal zeker bent of je geslacht operatie wel of niet overweegt?
Wat heel begrijpelijk is en er zijn er genoeg die uiteindelijk er voor kiezen om hun geboren geslacht niet te laten verwijderen.
Worstel daar zelf ook heel erg mee om eerlijk te zijn, het is geen lichte operatie en kans dat er wat mis gaat is toch altijd aanwezig zoals eigenlijk met elke operatie maar aan de andere kant voelt het niet goed als ik het niet zou doen.
Velen welke het hebben laten doen en die zeggen van nou het is mij allemaal wel meegevallen zijn vaak wel mensen die een partner hebben die ze kan helpen en ondersteunen...dat ontbreekt er bij mij in deze aan dus dat is ook zeker ook een ding wat bij mij mee speelt om het vooral niet te laten doen.
Maar over het algemeen herken ik wel in wat je zegt dat er toch beetje vreemd tegen aan wordt gekeken als een transvrouw die operatie niet laat ondergaan dat er eigenlijk niet veel begrip voor is te vinden, zowel door CIS mensen alsmede lotgenoten.
(Is een eigen gevoel en soms constatering.)

Liefs:Lisa