eerste stap gezet

[colin24]

het is me gelukt! ik heb de eerste stap gezet (of misschien mijn tweede omdat mijn collega het wist en me heeft gesteund), ik heb het mijn ouders verteld. mijn moeder als eerste omdat ik niet zeker wist hoe ze zou reageren en van mijn vader zijn reactie wel wist. ik heb het mijn moeder in de auto verteld toen we terug kwamen van the bodyguard. ze was niet geschrokken alleen had ze eerder verwacht dat ik lesbisch zou zijn er geen transgender. we hebben de hele avond gepraat en we hebben veel gelachen en gehuild.
mijn vader heb ik het vandaag telefonisch verteld en maandag ik hem om het er nog uitgebreid over te hebben.

nou komt het moeilijkste.... ik moet het mijn vriend gaan vertellen waar ik al 3,5 jaar een relatie mee heb en hij weet nog helemaal van niks. ik heb hem er nooit over vertelt, niet hoe ik me voel. ik ben gelukkig bij hem maar niet gelukkig met mijzelf. ik weet vrijwel zeker dat als ik hem dit vertel de relatie over is omdat hij naar mening niet echt open staat voor dit soort dingen.

ik weet niet hoe ik het hem moet vertellen. moet ik misschien eerst eens praten met een huisarts/psycholoog of het eerst aan hem vertellen en dan kijken waar het schip strand. ik kan altijd bij mijn ouders terecht dat ik het probleem niet. ik weet alleen niet zoals ik net als zei hoe ik het moet vertellen. misschien dat jullie mij advies kunnen geven over hoe jullie het hebben gedaan toen jullie in ongeveer zo'n situatie zaten.

groetjes saviera (jongens naam komt nog eerst dit maar overleven )

[Ender]

hey Saviera, allereerst kudos voor het vertellen aan je ouders! dat was voor mij het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan, vooral omdat ik geen idee had hoe ze zouden reageren. fijn dat je ouders er in eerste instantie niet afkeurend over zijn.

wat betreft je vriend, je zou proberen in een gesprek het onderwerp "transgender" te spraken kunnen brengen om uit te vinden hoe hij daar over denkt?

[colin24]

Ik heb maandag nog eens rustig met mijn vader gepraat en als mijn vriend me er uit zet kan bij mijn vader intrekken voor onbepaalde tijd (Das toch fijn om in het achterhoofd te hebben). Dus ik had ook gelijk een afspraak bij de huisarts gemaakt om de volgende stap te zetten. Hij heeft me gelijk doorverwezen naar de vu. Ik helemaal blij (zeker fijn dat hij niet moeilijk deed en dat hij het heel goed vond dat ik die eerste stap heb genomen). Ik word binnen 3 dagen gebeld door de vu. Ik had gelezen dat er ongeveer 145 dagen wachttijd is. Das in mij oren best veel en het zal wel mee vallen.

Nu ben ik vooral bang dat ze zullen zeggen dat ik toch geen tansgender ben en ik dus geen nehandeling krijg . Hoe ervaarde jullie dat? Hadden jullie ook die angstige gedachten in het achterhoofd?

Maar goed. Wat wel leuk is binnekort lekker shoppen denk en dan voor de kleding die ik echt mooi vind en waar ik mij uiteindelijk prettig bij voel . Want groen licht of niet van binnen ben ik gewoon een jongen.

Gr. ... naam volgt

[Dieuwertje]

Ja hoor, was best spannend. Dat is echter nergens voor nodig. Uiteindelijk weet jij toch het beste hoe jij je voelt en aangezien je denk ik al een hele tijd met dat gevoel rond loopt zal niet in ene blijken in een intake dat je 'niet voldoende' gender-dysfories bent.
Sterkte met die lange wachttijd. Volgens het VUmc wordt er aan gewerkt, dus wie weet gaat het nog wat korter worden.

[Erin]

Diewertje heeft het al mooi geschreven wat betreft de behandeling.

Maar goed. Wat wel leuk is binnekort lekker shoppen denk en dan voor de kleding die ik echt mooi vind en waar ik mij uiteindelijk prettig bij voel . Want groen licht of niet van binnen ben ik gewoon een jongen.

Wat volgens mij net zo belangrijk is als de diagnose: leef zoals jij je voelt!

Even een tip: wacht niet te lang met het vertellen aan je vriend. Hoe eerder je hem er bij betrekt hoe beter want als je samen bent doe je de transitie ook samen.

[colin24]

Ik wil het hem volgende week gaan vertellen. Ik ben alleen bang dat hij het niet goed op zal vatten. Hij is noet zo goed met "anders ". Mijn broer is homo en mijn stiefbroer ook en daar moet ie ook niet veel van hebben. Daar maakt ie alleen maar vervelde grappen over. Maar misschien heb ik het wel helemaal mis. Ik hoop het laatste.

[colin24]

Pffff ik heb het mijn vriend verteld. Hij was erg verdrietig maar zeker niet boos. We gaan nu door als vrienden en hopen dat dat zo blijft. Nu mij concentreren op mijzelf. Word waarschijnlijk wel pas december, januari gebeld door het vu maar dat is niet anders.

Ik ben verdrietig en blij.

[colin24]

Pffff ik weet ff niet wat ik moet. De bom is gebarsten. Ik heb het tegen mijn vriend gezegt ( ja nog steeds vriend want we zijn toch nig bij elkaar).
Ik hou ziels veel van hem en hij van mij. Zolang ik er zo uit zie en niks tussen mijn benen heb hangen om het zo maar te zeggen, blijft dat ook zo. Nu weet ik niet wat ik moet... bij hem blijven en voor 80% gelukkig zijn of opnieuw beginnen en niet weten of ik die 80% ooit weer zal halen. Ik geloof dat hij het niet erg vind als ik jongens kleding enzo zou dragen, dus dat is wel fijn maar ik denk toch dat ik wel verder zou willen gaan als dat. Ookal is het gevoel dat ik perse wil/mort verranderen wel veel minder geworden nu het hoogste woord eruit is.

[Fay]

Kies voor jezelf, relatie is gedoemd te mislukken als je je gaat conformeren aan wat hij niet wil en jij wel

Fay

[Jer158]

Weet je, ik denk dat veel van ons hebben geprobeerd door te leven in ons geboortegeslacht tot op het moment dat we echt niet meer verder konden. Het is uiteindelijk altijd een sprong in het diepe, en nu weet je i.i.g. wat je hebt. Ik denk dat als jij oprecht gelukkig bent nu, dat je een prima leven kunt hebben zonder medisch in transitie te gaan. (In mijn ogen bestaat er zoiets als gelukkig "genoeg" zijn.) De meeste van ons moeten echter na een (kortere of langere) tijd erkennen dat we toch niet zo gelukkig waren als we dachten/hoopten.

Hoe lang je het (leven in je geboortegeslacht) nog wil proberen is helemaal aan jou. Het is ook geen keuze voor altijd. Je kunt op ieder moment je beslissing heroverwegen. Wat in het vat zit verzuurt niet. Een belangrijke vraag lijkt mij hoe je het vindt dat je vriend je niet als man ziet (wil zien). Is dat iets waarmee je kunt leven?