Ik ben zelf niet zo van de aanspraak. Nooit geweest. Heb het geprobeerd te veranderen, in de tijd waarin we dachten dat alles maakbaar was, maar het heeft niks geholpen. Ik geloof er niet in dat je jezelf kunt veranderen. En met jezelf bedoel ik dan echt die diepe kern, ziel, geest, of hoe dan ook. Hoe meer je dat probeert, hoe moeilijker je het voor jezelf maakt.
Ik vind het bijvoorbeeld verschrikkelijk om in een groep aanwezig te zijn. Echt weerzinwekkend. Zo erg dat ik dan gewoon wegloop. Ik ben op mijn best alleen, of met 1 hooguit 2 mensen. Hoe minder, hoe prettiger ik me voel. Zo ver ik me kan herinneren heb ik dat altijd al gehad. Als kind al. Zat de hele familie achter de TV, dan zat ik boven op mijn kamer boeken te lezen en muziek te maken. En dat doe ik nu nog. Is niks aan te veranderen. Maar ik ben ook weer niet introvert in die zin dat ik niks durf of zo, gewoon een eigenheimer, einzelganger, zelfstandig. Ik heb eigenlijk niemand nodig voor iets. Maar als ik contact zoek, dan ben ik niet verlegen. Soms juist zeer uitgaand en extrovert. Gewoon mezelf. Valt niks aan te doen.
Ik heb in de afgelopen 10 jaar, misschien 5 of 6, mensen over de vloer gehad. En was blij toen ze weg gingen.
TV kijken doe ik al 8 jaar niet meer. Misschien al langer. Weet het niet meer. Heb vorig jaar, 1 jaar zonder internet geleefd, en dat beviel me zo goed dat ik dit jaar weer mijn internetaansluiting ga opheffen. Teveel afleiding. Teveel negativiteit. In dat jaar zonder internet was ik behoorlijk productief, en dat mis ik. Dus ja, ik kan behoorlijk goed alleen zijn!