huil moment

[sharon74]

sinds ik medicatie slikt ben ik meer gaan huilen en waarom omdat ik graag de srs operatie wil.
vanaf het begin van de intake 8 juni 2010 heb ik duidelijk verteld waarom volledig als vrouw door het leven en sta er 100% achter.
en nu meer dan 2 jaar later ben ik nog steeds niet klaar, terwijl ik zelf veel dingen heb kunnen regelen met mijn transite.
ik ga voor 100% voor en als het VUmc zegt er is plaats sta ik gelijk klaar.
daarom heb ik sinds kort enkele artibutten gekocht om dit op 15 november 2012 op tafel te leggen bij de psycholoog.
elke dag wordt de pijn groter en verlang ik ernaar, maar volgens het VUmc moet ik nog ongeveer mintens 1,5 jaar wachten omdat er veel mensen nog voor mij zijn die eerder aan de beurt zijn.
nu sta ik proberen om het om een ander manier te regelen via MCA.
de plastische chirurg wil graag weten hoe ik lichamelijk ben en dit zal ik op 21 september 2012 kenbaar maken dat er informatie ligt bij de Endo. en het (VUmc) die mij op 27 januari 2011 mij medicatie gaf was erg opgelucht.
1 maand geleden ben ik minder andro. gaan slikken omdat ik erg moe werd maar het Vumc was hier tegen.
maar gelukkig heeft mij cardioloog in Apeldoorn gezegt luister naar je lichaam, jij bepaalt hoeveel je slikt.
er hoef maar iets kleins gebeuren of ik kan zo in tranen uitbarsten, ben hier erg blij mee. omdat ik vroeger nooit heb gehuild en nu kan het zo gebeuren. maar het ergste vind ik dat ik nog 1.5 jaar moet wachten terwijl ik graag door met mijn leven wil.
bepaalde dingen zoals nu kan niet zwemmen, sauna, me in het openbaar omkleden bij de dames, zonnen, naaktstrand geen type daarvoor maar een voorbeeld. deze dingen maken mijn leven zwaar en kan ik om huilen. zoals nu.
straks als ik bij de voorbereidingen ben van de ok zal ik in tranen uitbartsen omdat het dan gaat beuren.
en na de operatie zal dit ook gebeuren van blijschap.

groetjes,

sharon

[Barbarella]

Moeten huilen en kunnen huilen is beter dan moeten huilen en het niet kunnen huilen.

Veel geluk sharon. Anderhalf jaar is lang en ik help je hopen op een snellere oplossing. Je hebt al veel bereikt en daar mag je trots op zijn.

Levendula

[Hedwich]

Huilen heeft me veel goeds gedaan, bij wijze van ontladen in plaats van iets ergers.

[Eva]

Hormonen, andrucur of wat dan ook hoeven niet de trigger (rotwoord) te zijn dat je huilt, of vaker huilt dan voorheen. Je veranderende leven als zodanig doet dat ook.
Niet lang geleden vroeg Elisabeth me of ik kon vertellen waarom ik al enige tijd vaker in een emotionele stemming raak dan vroeger. Ik gebruik nog geen androcur of hormomen, dus haar vraag was wel te begrijpen.
Mijn antwoord was: "Ik hoef geen man meer te zijn". Toen kwam er een traantje bij haar.
Vergis je niet; er verandert veel bij ons en dat is niet altijd het gevolg van farmaceutica.

[Anon20180501]

Ik kan dat beamen, Eva. Vanaf het moment dat ik wist dat ik tot het andere geslacht behoorde kwamen bij mij vele emoties los die eerder altijd onderdrukt werden. Maar dan ook het hele palet van emoties. Emoties als woede, haat, verdriet, hoop, blijdschap en liefde, die eerder werden weggedrukt door neerslachtigheid, onzekerheid en wanhoop, namen overweldigend bezit van mij. Een haast onbegrensde manische beleving was het gevolg. Ik heb mijn emoties moeten leren kanaliseren, temperen en begrenzen. Dat is me gelukt en dat heb ik ook heel lang stabiel kunnen houden.
Maar ja, dan komt eindelijk het goede nieuws en mag je beginnen met hormonen. Ik moet erbij zeggen dat ik mezelf al het groen licht voor hormonen had gegeven en dat dat vooruitgeschoven moment voor mij het 2e keerpunt was. De spanning en frustraties die het pad naar dat keerpunt vergezelde vielen weg en het leek wel of ik weer helemaal van voren af aan moest beginnen. Opnieuw werd ik overspoeld door emoties waarbij het aandeel van de hormonen naar mijn gevoel aanzienlijk was.
Had ik mijn emoties weer enigszins genormaliseerd kom ik bij het 3e keerpunt, het officiele groen licht van de deskundigen. Ben ik weer behoorlijk emotioneel van geworden. In dit stadium zit ik nu en ik heb vooruitzicht op het 4e keerpunt in mijn leven, de SRS. Eindelijk!
Ben benieuwd wat de impact zal zijn op mijn emoties als ik die mijlpaal in mijn leven gepasseerd ben.

Kortom, het leven betekende voor mij een nooit aflatend getouwtrek tussen positieve en negatieve emoties. Zittend op een zadel meegesleurd in een nimmer afremmende carousel. En dat is volgens mij altijd de bedoeling van het leven geweest.

Liefs, Daniela

[Silvia_weg]

haastige spoed is zelden goed

[Anon20180501]

Ik had zoveel ongeduld en was zo gehaast, Silvia, dat ik al na 11.5 jaar na mijn bewustwording, na al 9,5 jaar 24/7 volledig als vrouw geleefd te hebben en na al 9 jaar (vanuit een kansloze positie maar de reden laat ik in het midden) via de geijkte legale weg groen licht en hormonen te verkrijgen, zelf deze hormonen maar ben gaan aangeschaffen. En gelukkig is het toch nog goed met me gekomen.

[Alexandra]

Hoi Sharon.

We zitten in hetzelfde schuitje. Ik heb steen en been geklaagd over het wachten, maar uiteindelijk ben ik toch wel blij geweest, hoe vreemd dat klinkt. Een jaar extra kan er nog wel bij, er is namelijk toch niemand die het aan je buitenkant ziet of je een SRS hebt gehad of niet. (mensen vragen mij het zelfs) Ik vind het wel jammer dat ik nog niet naar het strand kan, maar goed, dan heb ik iets om naar uit te kijken. Komt wel goed meis!

[Silvia_weg]

Ik kan de redenen voor een SRS die hier gegeven worden erg moeilijk invoelen en begrijp ook niet zo goed hoe je er zo dwingend psychisch onder kan lijden dat je bijv niet naar het naaktstrand kan, omkleden bij de vrouwen, of zwemmen. Zwemmen kan ik me nog een klein beetje voorstellen... maar je kunt ook een soort minirokje nemen bij het zwemmen... kan ook nog eens heel leuk staan...

Ik kan me andere redenen voor SRS wel goed voorstellen... dat je eindelijk wil dat je lichaam en geest in harmonie zijn met elkaar...
Maar het blijft moeilijk te begrijpen dat een SRS ineens zo dwingend is, terwijl je jaren ervoor gewoon met een piem hebt kunnen leven.

Ik denk dat je op dat moment echt heel erg moet uitkijken of je nog wel met realistische verwachtingen richting de operatie gaat om te zorgen dat je er niet bedrogen uitkomt. Ik heb heel nare verhalen gehoord van mensen die heel snel en direct een SRS wilden en naderhand heel erg ongelukkig waren en in een depressie terecht kwamen.
SRS is geen wondermiddel of een oplossing voor psychische problemen... sterker nog... ik denk dat je psychisch beter maar erg nuchter en gezond kunt zijn om de eventuele emotionele nasleep van zo'n ingrijpende fysieke ingreep een plekje kunt geven...

SRS is geen begin van je leven als vrouw en het is ook niet het eindpunt van je transitie.

Je kunt dat maar het beste goed voor ogen houden.

[Silvia_weg]

Ik had zoveel ongeduld en was zo gehaast, Silvia, dat ik al na 11.5 jaar na mijn bewustwording, na al 9,5 jaar 24/7 volledig als vrouw geleefd te hebben en na al 9 jaar (vanuit een kansloze positie maar de reden laat ik in het midden) via de geijkte legale weg groen licht en hormonen te verkrijgen, zelf deze hormonen maar ben gaan aangeschaffen. En gelukkig is het toch nog goed met me gekomen.

Dat klinkt niet gehaast!