Waarom schrik ik van mezelf

[Rosalie-Roger]

Dank jullie voor jullie warme steun…ik heb het gevoel dat jullie ervaringen mij toch deels gesterkt hebben liefs, ik

[Marica]

@Rosalie-Roger Toen ik het mijn vrouw vertelde waren we twee vreemden in huis voor twee weken. Daarna kwam de liefde voor elkaar toch als overwinnaar uit de crisis.
We zijn uiteindelijk beide naar een psycholoog gegaan omdat mijn vrouw ook antwoorden nodig had die ik haar niet kon geven op dat moment. Maar wat ik wel van die psychologe geleerd heb is, dat we beiden op reis zijn. En dat het moeilijk gaat zijn, want er veranderd zoveel voor beiden. Lang verhaal kort, over anderhalf jaar zijn we 25 jaar getrouwd, en twee jaar geleden opnieuw als twee vrouwen dit keer.

Wat heel belangrijk is dat je alle gedachten, en je twijfels, zeg maar je hele hebben en houden op tafel gooit zodat er geen geheimen meer voor elkaar bestaan. Zonder volledige openheid naar elkaar gaat het niet lukken.

Liefs, veel geluk en liefde.

[FreyaSkye]

Vaak hebben je naaste het eerder door dan je het zelf durft te vertellen. Onoplettend geef je toch bepaalde signalen af.

Dat was bij mij zo toen ik uit de kast kwam als gay. Toen ik het de mensen vertelde die op dat moment het dichtst bij me stonden, zeiden ze: Ow, maar dat wisten we al jaren. En het enigste wat ik daar op dacht: Waarom heb je dat gvd niet eerder verteld. Maar, het was niet aan hun, maar aan mij. Datzelfde gaat nu gelden voor dat ik non-binair ben, dat is ook aan mij. Het is moeilijk maar jij moet de eerste stap zetten en dat kan niemand anders doen en er is nooit een juist moment; hard gezegd: Uitstellen is geen optie, je wil gaan leven dus moet je even door de zure appel heen bijten. En over de reactie moet je jezelf niet druk maken (en ik weet er alles van dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is), die kan je toch niet beïnvloeden.

[FreyaSkye]

@Maureen_ Dat wat jij uitlegt zegt RuPaul in 1 zin:
" If you can't love yourself, how in the h€ll are you gonna love somebody else!? "

[Rosalie-Roger]

Wijze woorden van jullie allemaal, bedankt na het idee van het warme bad van mijn vrouw kwam helaas toch de koude douche. We zijn nog steeds open en in gesprek. Mijn hele gevoelswereld ligt voor haar open…maar de acceptatie is er nog niet, tuurlijk kan dat ook nog niet-snap ik. Maar ze ondersteund me wel in wat het voor mij betekend. Zodat ik van mezelf kan houden zoals ik ben. Die zoektocht is de laatste 2 week een emotionele achtbaan. Inmiddels ook al 2x bij de POH-GGZ geweest…heerlijk, even zonder oordeel kunnen kletsen over hoe je voelt. Hierdoor weet ik ook dat mijn gevoelens echt zijn, zover ik daarover nog twijfelde. Gisteren mijn ouders verteld waar ik nu sta…dat werd zeer positief opgepakt, begrip, liefde, zelfs tips van mijn moeder over make-up. Maar goed, wat wil ik nu. Mijn vrouw accepteert dat ik het ben, maar dat ik het ‘beoefen’ gaat haar te ver. Dus ik ben uit de ene kast, om me vervolgens in een nieuw kast te moeten wringen, en dat gaat niet ik weet ook niet of het voldoende is om alleen soms als vrouw te kleden, of dat er straks toch nog meer ‘moet’. Voor nu heb ik deels rust, deels heel veel vragen. Rosalie wil eens echt in het leven staan..naar buiten, voelen, bestaan. Weten jullie of er in de regio Enschede bijeenkomsten zijn om veilig te kunnen zijn en toch ook jezelf te outen? Lieve en warme groetjes van een deels completer mens….

[Marije]

Ja, er is een transgenderafdeling van het COC in de achterhoek. Even zoeken op internet.

[Rosalie-Roger]

Hoi Marije, dank je, heb me daar aangemeld

[Sweet Kayleigh]

Hoi Rosalie-Roger,
Ik begrijp jouw gevoel, maar houd vast aan wat je voelt en geef het ook een beetje tijd. Wellicht heeft jouw vrouw ook meer tijd nodig om ermee om te kunnen gaan en het een plek te geven. Er veranderd niet alleen veel voor jou maar zeker ook voor haar. Dat je al zover bent dat het besproken wordt en deels geaccepteerd wordt is al een hele vooruitgang. Omarm jezelf en houd van jezelf, geef haar tijd, als de liefde sterk genoeg komt het vanzelf wel.