Alsof er iets klikt, de puzzelstukjes op de juiste plaats vallen

[Vivienne diamond]

Hallo allemaal,

Voor mij is de reis pas "net" begonnen. Dan bedoel ik de realisatie en de acceptatie dat ik transgender ben. Sta op een wachtlijst voor hulp en ben actief mijn vrouwelijke ik aan het verkennen. Dat lukt de ene keer beter, dan de ander. Ik heb een jong gezin en ruimte maken voor Vivienne is soms lastig. Maar als ik dan de ruimte pak en dat wil ik steeds meer, voelt dat geweldig. Ik kijk naar mezelf, met de lange haren van mijn pruik die langs mijn gezicht vallen, en glimlach spontaan. Ik voel dat het klopt, ik voel dat ik mezelf kan zijn, ben. Alsof er puzzelstukjes op hun plaats vallen. Ik moet toegeven dat ik soms wat makkelijk ben met het transformatie proces, afhankelijk van de tijd die ik heb. Ook met lichte baard groei klikt het spiegelbeeld nog steeds

Dat gezegd hebbende moet ik toegeven dat ik mij niet kan herinneren van mijn vroege jeugd dat er specifieke transgevoelens waren. Maar er zijn wel dingen, emotionele gebeurtenissen en gedragingen van mezelf die ik nu in een ander licht bekijk. Ook heb ik een pittige jeugd gehad vanwege diverse zware operaties en veel ziekenhuis bezoeken, ik ben geboren met Schisis. Het kwam bij mij ook pas jaren later naar boven drijven, het begon met nagellak . Dat gezegd hebbende heb ik zoals iedereen, stel ik me voor, die op latere leeftijd pas de klik maakt twijfels en voel ik spanning. Wat nu?!

Maar als ik dan antwoord mag geven op de vraag: Trans-zijn...hoe voelt dat nu? Nou absoluut geweldig!, dat spiegel moment, de benen over elkaar gevouwen onder een rok, op hoge hakken lopen als een diva en mijn nagels horen tikken op het toetsenbord terwijl ik dit tik. Dat gevoel, die klik in mijn hoofd, van ja dit klopt. Dit ben ik. Op dat moment verdwijnen voor mij alle zorgen als sneeuw voor de zon. Oh en dat het vrouw zijn gevoel niet meer weg gaat als ik mijzelf presenteer als man, zoals ik altijd heb gedaan. Dat zegt voor mij eigenlijk al genoeg.

Mijn vraag aan jullie: Waar krijg jij dat gevoel bij?

Oh en iedereen de beste wensen!!!

groetjes

Vivienne

[Marije]

Hoi, je schrijft dat je een zware jeugd hebt gehad en zelf een jong gezin hebt.

Hoe staat jouw gezin tegenover jouw reis? Een transitie doe je niet alleen, maar is een heel egoïstisch proces.

Voor mij heeft het gevoel altijd gezeten in hoe de wereld mij ziet... dat je behandeld wordt als jezelf... en dat dit eindelijk klopt.

[wolvster]

Voor mij voelt het juist als iets wat bij mijzelf ligt, dat ik nu ben wie ik moest zijn. Dat de wereld dan ook zo naar mij kijkt is mooi meegenomen, maar bijzaak.

Ik 'klop' nu. Ik voel me lichter, ik voel me blij, ik voel me zelfs sexy en dat terwijl ik mijzelf afzichtelijk vond.

Een 'egoïstisch proces' zoals Marije het heeft ervaren (al zegt ze alsof het feitelijk en objectief zo is), zo ervaar ik dat niet.

Voor mij was het bittere noodzaak. Ook voor mijn gezin. Zij hebben veel meer aan een blije, gelukkige, zelfverzekerde vader en echtgenoot dan aan een depressieve, onzekere en zelfs suïcidale moeder. Niets egoïstisch aan.

En dat de buitenwereld dan moeilijk doet over trans mensen en dat dat dan een negatieve impact kan hebben op hen, dat ontken ik niet. Maar dat ligt volledig buiten mij.

[Marije]

Ik vind het heel gevaarlijk om te zeggen dat de negatieve impact op je gezin door stigmatisering volledig buiten jezelf ligt. Uiteindelijk heeft dat een permanente impact op je dagelijks leven van je hele gezin. Het is iets waar je rekening mee dient te houden.

Ik vind het moeilijk om het onder woorden te brengen en het hangt misschien ook wel af van de leeftijd van je kinderen. Op pubers heeft het veel meer impact dan op kinderen onder de 10 en (jong) volwassen kinderen...

Met vier pubers toen ik in transitie ging had ik de hoofdprijs... en het is heel zwaar voor ze geweest, en nog steeds.

[wolvster]

Oh maar ik zeg ook niet dat je er geen rekening mee hoeft te houden. De zorg voor je kinderen heeft Prio 1. Dus zorg je voor, tijdens en na je transitie dat je kinderen zo ongeschonden mogelijk daar doorheen komen.
En ja die negatieve invloed van buiten kan je als ouder bufferen, maar niet veranderen. Daar heb je helaas geen invloed op.

En ik denk ook dat de leeftijd van de kinderen invloed heeft in welke mate jij die buffer kan toepassen.

Maar...
Een dode ouder door suïcide heeft een nog grotere negatieve impact op mijn kinderen is mijn inschatting.
Alleen heb ik dáár wel invloed op.

[Marije]

Klopt, en zover is het bij mij nooit geweest... not even close...

[Vivienne diamond]

Ik heb mijzelf een beetje verkeerd verwoord. Ik heb op zich een prima jeugd gehad, thuis en familie was allemaal erg liefdevol. Maar de operaties voor de schisis en het pesten wat ik op school ervaarde hakte erin. Dit uitte zich bij mij ook heel sterk in een gebrek aan zelfvertrouwen, ik reageerde zeer emotioneel. Ik koppelde dat gebrek aan zelfvertrouwen en zelfliefde niet aan gender identiteit op die leeftijd, maar aan mijn schisis en aangezicht, wist ik veel. Maar dat zie ik nu anders, ik denk dat dat onbewust wel mee speelde. Ik leerde ook heel erg de mannenrol aan (wat dat dan ook mag zijn), dat gevoel heb ik nu. Ik was te gevoelig en te zachtaardig van nature en de hardere weerbaarheid moest ik aan leren, tenminste die impressie heb ik nu vanuit mijn opvoeding meegekregen. Geen wrok hierin naar mijn ouders, die deden ook naar de omstandigheden hun best met veel liefde. Terwijl steviger in je schoenen staan en weerbaarder zijn mentaal heeft natuurlijk geen gender.

Betreft mijn gezin. Die staat op 1, ik heb jonge kinderen van 5 en 8. Daar heb ik verantwoordelijkheid liggen, zodat zij in een gezonde en veilige omgeving opgroeien. Gelukkig ervaar ik mijn genderdysforie niet heel extreem. De behoefte wordt steeds sterker en is meer aanwezig. Samen met mijn vrouw hebben we daar afspraken over gemaakt. Zij weet dat ik mijn gender identiteit aan het onderzoeken ben en ook dat ik niet kan beloven aan haar hoe ver dat uiteindelijk komt. Ik geef haar ook ruimte hier om zelf deze zaken op een rijtje te krijgen. Zij geeft mij wel alle ruimte hierin. Ze wast mijn kleding en heeft zelfs plek vrijgemaakt in een kleding kast en alles netjes georganiseerd, zonder dat ik daar de kans voor had dat zelf te doen. Ze kijkt mee welke schoenen ze leuker vind staan en welke niet. Ik mag gewoon mijn lange flamboyante nagels dragen en mag zelfs haar nagels doen als ik daar zin in heb, ben ook aan het leren nagels te doen en heb al diverse trainingen gehad.

Omdat ik nog niet toe ben aan een sociale transitie, hebben wij afgesproken de kinderen hier nog buiten te laten. Mijn dochtertje is een open boek, heerlijke eigenschap trouwens, dat betekent alleen wel als ik naar mijn kinderen naar buiten treed weet binnen een week het hele dorp het. Daar ben ik nog niet aan toe, ik wil en kan het op dit moment nog niet goed uitleggen en heb nog veel te leren voordat ik mijzelf als vrouw kan presenteren. Dat gezegd hebbende treed ik wel steeds meer gender fluïde naar buiten en daar krijg ik ook de ruimte voor. Draag lange nagels, "vrouwen" parfum (hoewel ik het Genderen van een luchtje pure waanzin vind, haha) en sieraden. Ben zelfs als een super coole papa met mijn dochtertje gaan shoppen, mijn vrouw heeft daar een hekel aan winkelen, go figure! haha. Heerlijk schoenen passen, kleding passen en luchtjes proberen bij de Douglas. Mijn dochtertje vond dat geweldig en ik natuurlijk ook. Op deze manier hoop ik een gezonde weg te bewandelen voor mijzelf en mijn gezin. Hoe mooi is het dat ik ook op deze manier mijn kinderen een andere kijk op identiteit en liefde van je medemens kan meegeven. Hierin geld het gedichtje: Je bent zo mooi anders dan ik (google het maar) en zoals het belangrijke gezegde gaat: Niet alleen jij gaat in transitie, je naaste ook. Daar wil ik ook alle ruimte voor geven en de ruimte voor mij als vrouw krijg ik daar voor terug. In dat opzicht realiseer ik me dat ik een bevoorrecht mens ben als transvrouw.

@wolvster wat heftig dat je het zo zwaar heb ervaren. Ik leef met je mee en wat dapper dat je de stappen hebt gezet. Zoals hieruit blijkt is de impact op jezelf, de beleving, verschillend per individu en hoe heftig het voor jouw gezin was. Waarschijnlijk was de weg die je gekozen hebt voor jouw ook nodig en het beste.

@Marije ik kan nog niet inschatten hoe de impact gaat zijn op mijn kinderen, zij zijn een stuk jonger nu. Maar dit is zeker wel iets waar ik rekening mee houdt, omdat voor mij de dysforie nu niet al te heftig is en ik ook gender fluïde durf en kan presenteren hoop ik de overgang wat te versoepelen. Maar dat gezegd hebbende is het niet iets wat mij in de weg staat om door te zetten. Ik kan mezelf niet meer verloochenen. Daar bij is voor mij altijd hulp zoeken voor het gezin als het moeilijk wordt een belangrijke noodzakelijkheid. Maar ook door die insteek er vertrouwen in te hebben dat het goed komt. Ook omdat ik van directe naasten waar ik bij uit de kast ben gekomen, de liefde en ruimte krijg.

Nogmaals bedankt voor het delen!

groetjes

Vivienne

[Sweet Kayleigh]

Ik ervaar het allemaal heel intens op dit moment. Wellicht komt dat ook omdat mijn andere ik mijn hele leven al bij mij is en ik niet beter weet dat Kayleigh onderdeel is van mij. Sinds mijn bevrijding eind augustus 2025 en de 2 maanden die volgden waarin ik het aan ongeveer iedereen bekend heb gemaakt mag en kan eigenlijk alles op mijn manier. MIjn manier is een rustige maar wel zichtbare manier waarin het duidelijk is dat ik niet meer de man ben die ik mijn hele leven heb gespeeld. Omdat mijn vrouw als een blok naast mij staat kan ik thuis volledig als vrouw leven, daarbuiten vind ik zelf dat mijn omgeving rustig aan mijn toekomste ik moet kunnen wennen.
Alles voelt nu dus gewoon zoals ik ben en niet meer aangepast, opgesloten en terug getrokken. Niet meer verborgen voor de wereld, maar zichtbaar met wat ik nu ben en een klein kijkje naar wat ik straks zal zijn.
Alles in mij is dus vrouw, bijna niets meer is man, ik ben gelukkig en blij, en mijn vrouw leeft rustig met mij mee. Mijn kinderen krijgen de tijd die ze nodig hebben en daar voel ik mij fijn bij.

[Renske]

Kinderen van die leeftijd zijn verbazingwekkend makkelijk. Ik zie dat ook bij mijn kleinkinderen (van dezelfde leeftijd). Ze reageren ook eerlijk en nuchter. Heerlijk hoe ze bijvoorbeeld reageren op mijn haar of met vragen komen als “ga je ook een jurk dragen?”. Zolang je liefde en veiligheid geeft en voorspelbaar voor ze bent is er voor hen weinig aan de hand. Als jij gelukkig bent, zijn zij dat ook! Er zijn ook prachtige prentenboeken om het onderwerp bespreekbaar te maken. Geweldig om te lezen hoe je ruimte krijgt van je partner en je samen met je dochter gaat shoppen. Love it!

[Angelina]

Hallo allemaal,

Voor mij is de reis pas "net" begonnen. Dan bedoel ik de realisatie en de acceptatie dat ik transgender ben. Sta op een wachtlijst voor hulp en ben actief mijn vrouwelijke ik aan het verkennen. Dat lukt de ene keer beter, dan de ander. Ik heb een jong gezin en ruimte maken voor Vivienne is soms lastig. Maar als ik dan de ruimte pak en dat wil ik steeds meer, voelt dat geweldig. Ik kijk naar mezelf, met de lange haren van mijn pruik die langs mijn gezicht vallen, en glimlach spontaan. Ik voel dat het klopt, ik voel dat ik mezelf kan zijn, ben. Alsof er puzzelstukjes op hun plaats vallen. Ik moet toegeven dat ik soms wat makkelijk ben met het transformatie proces, afhankelijk van de tijd die ik heb. Ook met lichte baard groei klikt het spiegelbeeld nog steeds

Dat gezegd hebbende moet ik toegeven dat ik mij niet kan herinneren van mijn vroege jeugd dat er specifieke transgevoelens waren. Maar er zijn wel dingen, emotionele gebeurtenissen en gedragingen van mezelf die ik nu in een ander licht bekijk. Ook heb ik een pittige jeugd gehad vanwege diverse zware operaties en veel ziekenhuis bezoeken, ik ben geboren met Schisis. Het kwam bij mij ook pas jaren later naar boven drijven, het begon met nagellak . Dat gezegd hebbende heb ik zoals iedereen, stel ik me voor, die op latere leeftijd pas de klik maakt twijfels en voel ik spanning. Wat nu?!

Maar als ik dan antwoord mag geven op de vraag: Trans-zijn...hoe voelt dat nu? Nou absoluut geweldig!, dat spiegel moment, de benen over elkaar gevouwen onder een rok, op hoge hakken lopen als een diva en mijn nagels horen tikken op het toetsenbord terwijl ik dit tik. Dat gevoel, die klik in mijn hoofd, van ja dit klopt. Dit ben ik. Op dat moment verdwijnen voor mij alle zorgen als sneeuw voor de zon. Oh en dat het vrouw zijn gevoel niet meer weg gaat als ik mijzelf presenteer als man, zoals ik altijd heb gedaan. Dat zegt voor mij eigenlijk al genoeg.

Mijn vraag aan jullie: Waar krijg jij dat gevoel bij?

Oh en iedereen de beste wensen!!!

groetjes

Vivienne

Hey Vivienne,

Jouw verhaal daar zie ik veel herkenning in, alleen heb ik het wel al van kleins af en het kwam snel naar buiten eenmaal ik uit het ouderlijk huis ging. Mijn vriendin is ervan op de hoogte vanaf het begin. We wonen nu 15j samen en hebben onlangs een zoontje gekregen die nu 7m is. Als ik eenmaal Angelina ben dan vind ik mezelf mooi en is mijn laagbeeld volledig weg. Sinds de geboorte kan ik het niet meer plaatsen ik voel dat ik verder moet en heb nu een 1ste afspraak gemaakt voor een gesprek met een psychologe. Superspannend maar ook zo bevrijdend, maar we zien waar het ons brengt. Veel succes in jouw zoektocht

Groetjes Angelina