Worstelen met mijn gevoelens en het uiten hiervan

[Melanie]

Hallo iedereen,

Eerder vandaag heb ik mij voorgesteld in het introductie-gedeelte van het forum. Op aanraden van een mede-forumlid maak ik een nieuw draadje aan om geen verwarring te maken tussen de twee draden. Ik weet niet of ik in het goede gedeelte van het forum dit plaats omdat ik net nieuw ben.

Maar voor wie het nog niet weet: mijn (schuil)-naam is Melanie en diep van binnen meer vrouw dan man. Doordat ik hiermee zo worstel ben ik al een lange tijd mijzelf niet meer. Verdriet en grote emoties gaan hand in hand met elkaar samen. Hierdoor heb ik vaak slapeloze nachten en ben ik erg onrustig in mijn dagelijkse leven. Overdag op mijn werk raak ik soms emotioneel omdat deze gedachtes naar boven komen.

Het grootste probleem in mij zit het in het feit dat ik mijn gevoelens niet kan uitdrukken naar mijn directe familieleden. Ik ben ontzettend bang dat zij (mijn familieleden) mij niet zullen begrijpen. Ik ben dus geboren als man en ik ben bijna 40 jaar oud. (Auw, dat doet zeer )

Wel ben ik intussen naar de huisarts geweest en die heeft mij doorverwezen naar poh-ggz. Dit was al een hele grote stap voor mij. Normaal gesproken kom ik namelijk niet veel in contact met mijn huisarts. Nu hoop ik dat ik door de poh-ggz (ook al de intake gehad) de moed kan krijgen om alles wel op een rij(tje) te zetten en het kan vertellen aan mijn familieleden.

Hebben jullie misschien tips en tricks hoe ik dit het beste kan aanpakken? Hoe vertel je op een rustige en eerlijke manier je verhaal dat je transgender gevoelens hebt zonder hen te kwetsen.

Melanie

[Jeste]

Inderdaad, het kan ontzettend lastig zijn als er voor familie en andere naasten aanknopingspunten ontbreken over jouw gevoel van vrouw zijn.
Ze hebben je immers als jongen en later als man gekend.
Je bent nu dus begonnen met een genderzoektocht. Na verloop van tijd kan er daardoor wel veel meer duidelijk worden en kan je met een verhaal komen dat begrijpbaar is. Wellicht kunnen de dingen die hier op het forum naar voren komen daarbij helpen. De gesprekken bij de poh-ggz hopelijk ook.
Als je het gaat vertellen aan anderen, dan is het wellicht goed om er ook bij te zeggen dat je het kan begrijpen dat het over kan komen als iets dat totaal onverwacht is, omdat je het altijd verborgen hebt gehouden.

Maar eerst maar proberen om het voor jezelf duidelijker te krijgen. Het zou kunnen dat dingen opschrijven het wat overzichtelijker maakt; iets als een levensverhaal dus.

[DominiqueB]

Ik ben eerst zelf op zoek gegaan en heb het ook toen bij de POH besproken tijdens mijn jaarlijkse check-up. Zij heeft het toen met de huisarts opgepakt en de doorverwijzing geregeld.
Daarna ben ik ook mijn verhaal gaan opschrijven (mijn ouders had ik het toen al wel verteld en die hadden zo iets van hehe eindelijk) en met dat verhaal langzaam mijn kring afgegaan en met de tijd ook steeds het verhaal aangevuld.
Inmiddels loopt het tot versie 21 of zo.
Dit heb je later ook nog nodig als je verder het traject in gaat.

Dikke knuffel Dominique

[Melanie]

Inderdaad, het kan ontzettend lastig zijn als er voor familie en andere naasten aanknopingspunten ontbreken over jouw gevoel van vrouw zijn.
Ze hebben je immers als jongen en later als man gekend.
Je bent nu dus begonnen met een genderzoektocht. Na verloop van tijd kan er daardoor wel veel meer duidelijk worden en kan je met een verhaal komen dat begrijpbaar is. Wellicht kunnen de dingen die hier op het forum naar voren komen daarbij helpen. De gesprekken bij de poh-ggz hopelijk ook.
Als je het gaat vertellen aan anderen, dan is het wellicht goed om er ook bij te zeggen dat je het kan begrijpen dat het over kan komen als iets dat totaal onverwacht is, omdat je het altijd verborgen hebt gehouden.

Maar eerst maar proberen om het voor jezelf duidelijker te krijgen. Het zou kunnen dat dingen opschrijven het wat overzichtelijker maakt; iets als een levensverhaal dus.

Bedankt voor de lieve reactie Jeste. Het is inderdaad ontzettend lastig om dit aan mijn directe familieleden te vertellen wat er met mij is. Dan komt er inderdaad bij dat het voor hen erg onverwacht zal zijn. Ik ben inderdaad begonnen met genderexploratie oftewel genderzoektocht. Met het gesprek met poh-ggz hoop ik dat er voor mij meer op z'n plek begint te vallen dat ik mij meer vrouw dan man voel. Door deze gesprekken die komen gaan hoop ik dat het makkelijker wordt om mijn gevoelens uit te drukken. Maar ik vind het tot op heden erg lastig om een gesprek hierover te beginnen. Dan hoop ik toch wel op begrip, want nu leef ik dagelijks in onvrede en ben ik erg onzeker. Dit brengt alleen maar verdriet met zich mee. Iets wat ik eigenlijk wil onderdrukken op dagen zoals deze, maar het is zo verschrikkelijk om dit te vertellen. Het is een mooie tip die je meegeeft: Ik ga binnenkort beginnen met het schrijven van een aantal zaken, in de hoop dat het mij verder gaat helpen. Thanks.

Ik ben eerst zelf op zoek gegaan en heb het ook toen bij de POH besproken tijdens mijn jaarlijkse check-up. Zij heeft het toen met de huisarts opgepakt en de doorverwijzing geregeld.
Daarna ben ik ook mijn verhaal gaan opschrijven (mijn ouders had ik het toen al wel verteld en die hadden zo iets van hehe eindelijk) en met dat verhaal langzaam mijn kring afgegaan en met de tijd ook steeds het verhaal aangevuld.
Inmiddels loopt het tot versie 21 of zo.
Dit heb je later ook nog nodig als je verder het traject in gaat.

Dikke knuffel Dominique

Dominique, ook hartelijk bedankt voor een reactie. Mag ik vragen hoe men het aan de ouders heeft verteld dat men zich graag anders voelt dan het biologische geslacht? Dat lijkt\leek mij geen gemakkelijke weg. Naar deze weg zoek ik namelijk om er open over kunnen vertellen dat ik mij dus niet meer thuisvoel in de rol als man. Net als ik boven geschreven hebt bij de reactie van Jeste, ik ga ook mijn verhaal opschrijven. Dat is een tip waar ik echt iets aan heb. Bedoelen jullie dan hoe je je in het verleden hebt gevoelt en hoe het gevoel is ontstaan? Ik hoop in ieder geval voor mijzelf meer duidelijkheid dat ik mij kan uitdrukken hoe mijn gevoelens in elkaar zitten. Dat ik eigenlijk uit dit verschrikkelijke lijden verlost wil worden. Want naarmate de tijd verstrijkt voel ik mij nu meer ongelukkig dan gelukkig. Ik hoop dat dit een keerpunt kan brengen in mijn leven. Ook hierbij geldt; Thanks.

[Marije]

Hoi Melanie, wie is de doelgroep aan wie je het moet vertellen? Je ouders? Broers/zussen? Of een partner en kinderen?

Het is nogal een heel verschil denk ik.

Mijn partner wist het al jaren voordat ik in transitie ging maar nam het met een korreltje zout totdat ik vertelde dat ik wilde scheiden en ergens anders opnieuw wilde beginnen.

Zo is het uiteindelijk niet gelopen...

[Melanie]

Hoi Melanie, wie is de doelgroep aan wie je het moet vertellen? Je ouders? Broers/zussen? Of een partner en kinderen?

Het is nogal een heel verschil denk ik.

Mijn partner wist het al jaren voordat ik in transitie ging maar nam het met een korreltje zout totdat ik vertelde dat ik wilde scheiden en ergens anders opnieuw wilde beginnen.

Zo is het uiteindelijk niet gelopen...

Hoi Marije,

De doelgroep waaraan ik mijn verhaal moet vertellen zijn mijn ouders en jongere broer. Ik ben nog thuiswonende dus het wordt er voor mij niet makkelijker op. Alvast bedankt voor je hulp.

Melanie

[Marije]

Wow, bijna 40 en dan nog thuis wonen is al heel bijzonder op zich denk ik. Ik kan me daar niks bij voorstellen eerlijk gezegd.

Heb je er wel eens over nagedacht om op jezelf te gaan zodat je meer vrijheid hebt om jezelf te zijn? Zijn er wel eens mensen om je heen uit de kast gekomen met "iets" uit het LHBT+ alfabet? Hoe reageerden je ouders daarop?

[Melanie]

Wow, bijna 40 en dan nog thuis wonen is al heel bijzonder op zich denk ik. Ik kan me daar niks bij voorstellen eerlijk gezegd.

Heb je er wel eens over nagedacht om op jezelf te gaan zodat je meer vrijheid hebt om jezelf te zijn? Zijn er wel eens mensen om je heen uit de kast gekomen met "iets" uit het LHBT+ alfabet? Hoe reageerden je ouders daarop?

Hoi Marije,

Ik heb inderdaad wel nagedacht om op mij zelf te gaan wonen. Natuurlijk heb ik dat. Maar omdat de financiële situatie niet toereikend is, lukt me dit tot heden niet .

Maar helaas heb ik niet directe vrienden\vriendinnen die iets hebben met het LHBTIQ+ alfabet. Dus zal ik hierin een eenling zijn en misschien wel blijven. Dat is dus ook een van de worstelingen die ik onderga en hier baal ik van. Het maakt mij juist verdrietig, neerslachtig en eenzaam. Hoe vaker ik er aan denk - hoe moeilijker het voor.mij wordt. Echter weet ik dat ik hier mijn verhaal kwijt kan en dat ik hiermee wel geholpen ga worden.

Weer bedankt voor je ingeving.
Melanie.

[DominiqueB]

Dominique, ook hartelijk bedankt voor een reactie. Mag ik vragen hoe men het aan de ouders heeft verteld dat men zich graag anders voelt dan het biologische geslacht? Dat lijkt\leek mij geen gemakkelijke weg. Naar deze weg zoek ik namelijk om er open over kunnen vertellen dat ik mij dus niet meer thuisvoel in de rol als man. Net als ik boven geschreven hebt bij de reactie van Jeste, ik ga ook mijn verhaal opschrijven. Dat is een tip waar ik echt iets aan heb. Bedoelen jullie dan hoe je je in het verleden hebt gevoelt en hoe het gevoel is ontstaan? Ik hoop in ieder geval voor mijzelf meer duidelijkheid dat ik mij kan uitdrukken hoe mijn gevoelens in elkaar zitten. Dat ik eigenlijk uit dit verschrikkelijke lijden verlost wil worden. Want naarmate de tijd verstrijkt voel ik mij nu meer ongelukkig dan gelukkig. Ik hoop dat dit een keerpunt kan brengen in mijn leven. Ook hierbij geldt; Thanks.

Ik heb mijn moeder gevraagd of ze nog wist wat ze mij 26 jaar eerder al eens had gevraagd. Was toen 17, toen vroeg ze of ik niet liever een meisje was geweest.
Ze had voor de zoveelste keer namelijk dames ondergoed gevonden.
Toen mede omdat ik op school veel gepest werd schreeuwde mijn innerlijk wel JA, maar mijn lijf sloeg op slot.
Mijn vader zei daarna dat hij voor mijn geboorte al tegen mijn moeder had verteld "het wordt een meisje".
Daarna heb ik de nieuwe naam verteld en kreeg eerst te horen "kon je geen moeilijkere naam nemen?" Had deze op basis van de begin letter van mijn oude naam en verder puur innerlijk gevoel gekozen.
Maar je kunt de naam ook in korten naar Do zei ik toen, de volgende ochtend had ik al een appje dat er niets ingekort zou worden, ze vonden de naam veel te mooi.

Liefs Dominique

[Marije]

Uit de kast komen is zo moeilijk, zo zwaar, dat voor mij in ieder geval gold dat ik wachtte totdat ik echt niet anders kon, er geen andere keus meer was. Dan denk je eigenlijk niet meer na over de gevolgen denk ik... dan is het de enige optie.