Ik voel me opgesloten in alles!!!

[BArts]

Ik voel me opgesloten in mijn huis (wil een ander groter huis en een tuin), in mijn gender (voel me ertussenin [= Genderfluïde] maar ben wel in transitie en ben aan de HRT, maar is weerstand tegen), in mijn sociale connecties (heb erg weinig vrienden en we doen erg weinig samen en ik maak ook erg moeilijk nieuwe vrienden [wellicht door vermoeden ASS] en vertrouw mensen ook niet snel meer), in mijn werk (wil iets anders maar zou niet weten wat en kan me er niet toe zetten dit uit te zoeken of ze willen me niet), in mijn mobiliteit (moet met de fiets of OV reizen maar vraagt te veel van me soms), in mijn relaties (heb nog nooit een relatie gehad en wil nu ik er nog mooi en jong uit zie (ze schatten mij altijd veel jonger wat iemand tegenkomen ook lastiger maakt als zowat alleen maar tieners je lijken op te merken) en nog niet zo oud ben wel graag eens een relatie en niet straks pas als ik oud en gerimpeld ben , maar wil wel graag een knap, leuk en passable iemand [al weet ik niet of ik dat zo mag eisen ]) e.d.

Ik verveel me kapot, en heb veel heimwee naar en gedachtes aan vroeger (wellicht kan ik dat nu beter herinneren door de HRT); had toen ook best weinig maar dat wat ik had vond ik voldoende (ouders + oma bv.) maar steeds meer mensen vallen bij me weg en er komt niemand voor in de plaats waar ik echt iets aan heb (het liefste iemand waarmee ik kan samenwonen en leuke dingen ondernemen en die zoals een ouder altijd in de buurt is en om je geeft en je kan troosten).
Ben m’n vader vroeg verloren door een CVA en mijn oma is enkele jaren geleden ook overleden daaraan en mijn moeder heeft nu bijna 6 maanden geleden dit ook gekregen; daardoor ben ik erg bang en heb ik ook vrijwel niks meer aan haar en stoot ze me steeds meer af en moet ik alles zelf doen (waardoor ik vrijwel helemaal niks meer doe en soms maar wat voor me uit zit te staren). Had een hondje maar die heb ik inmiddels ook niet meer en ben ik verloren als puppy waar ik het ook nog erg moeilijk mee heb.
Ik heb hormoonproblemen en het kan flink mis gaan als dit niet goed ingesteld is, dit speelt ook steeds meer mee bij wat ik wil en kan.
Wil en kan niet alleen maar wat aanklooien in het leven en wat doelloos rondlopen en er verder niet toe doen en alleen maar gezeik over me heen krijgen zoals ik de afgelopen jaren heb gehad terwijl ik het alleen maar goed bedoel en leuk wil leven en werken.

Dit is even in een notendop wat me dwarszit en waarom ik me opgesloten voel in vele vormen (meer weet ik even op dit moment niet te noemen), wie herkent dit ook?

[Irene_de_Vreede]

Ik kan je niet helpen, maar ik wil je wel sterkte wensen.

[Marije]

Van je afschrijven helpt.

Om sociaal iets verder te komen zou ik denk ik als ik in jouw schoenen stond gender gerelateerde bijeenkomsten opzoeken. Je kunt ook kijken naar vrijwilligerswerk zoals koffie schenken in een verzorgingshuis en/of spelletjes doen met ouderen.

[BArts]

Bedankt, ja klopt dat helpt wel; had het toch best snel op het scherm staan allemaal; had ik niet gedacht .
Ik probeer soms naar zo'n bijeenkomsten te gaan maar ben erg verlegen en vind het eng alleen en heb dus hormoonproblemen en maak zelf geen stresshormoon aan o.a. en dat vind ik lastig hoe en wat ik dan kan (kan levensgevaarlijk zijn als ik te laag sta), en zo'n bijeenkomsten zijn vaak in de avond en dan heb ik daar geen puf meer voor en/of durf ik dit niet meer daardoor.
Ik doe al vrijwilligerswerk maar dat is steeds minder geworden (nog maar 2 dagdelen a 5 uur totaal ofzo, en in schoolvakanties nog minder ), en ik wil er eigenlijk al langer stoppen maar vind niks leuks nieuw , zo'n werk vind ik eerlijk gezegd niet bij mij passen en wil het liefste niet met mensen met een beperking of ziekte in aanraking komen omdat ik zelf al genoeg heb meegemaakt qua aftakeling; ben zo vaak al bang alzheimer te krijgen bv. omdat ik zo weinig te doen heb en mezelf kapot aan het maken ben met niks doen en niet vooruit komen en stress (heb het afgelopen halfjaar niks boeiends gedaan en alleen maar dat beetje gewerkt en alles draaiende gehouden en met moeite nog blijven doen, geen ontspanning en veel stress met mama dat die niks meer wil en kan en mij er ook wel eens de schuld van geeft ), en wil ook iets boeienders en uitdagender doen; kan en wil meer: maar wordt niet gewaardeerd.

Van je afschrijven helpt.

Om sociaal iets verder te komen zou ik denk ik als ik in jouw schoenen stond gender gerelateerde bijeenkomsten opzoeken. Je kunt ook kijken naar vrijwilligerswerk zoals koffie schenken in een verzorgingshuis en/of spelletjes doen met ouderen.

[Laura2021]

Hoi BArts, ik herken veel, maar niet alles in je verhaal maar mijn advies zou zijn, ga naar de huisarts en vraag (psychologische) hulp want zo te horen is je situatie op zijn minst complex te noemen. Soms kun je dingen niet alleen oplossen en heb je echt hulp nodig. Ik weet uit ervaring dat de GGZ zorg verre van perfect is en dat zul je waarschijnlijk ook wel hebben ervaren maar sommige mensen binnen de zorg voelen beter aan wat je nodig hebt dan anderen en het is dus heel erg zoeken naar de juiste mensen binnen de zorg.

Je eigen identiteit zoeken, vinden en ervaren vanuit een niet gegunde omgeving is erg lastig maar vaak wel de sleutel tot een zinvoller bestaan, ook ik struggle hier veel mee met onder andere paniekaanvallen en schaamte voor wie ik ben. Ook ik heb een historie. Vaak is de genderidentiteitszoektocht ook een katalysator die dingen in beweging zet vaak om onverwerkte zaken uit je verleden te gaan verwerken. Niet leuk, maar wel noodzakelijk.

Dus nogmaals mijn advies zou zijn, zoek hulp. Succes.

[BArts]

Hoi Laura,

Bedankt voor je antwoord.
Ik heb al hulp bij de POH/GGZ en iemand via de gemeente, en sta op de wachtlijst voor Viviq psycholoog in Nijmegen voor Autisme gerelateerde klachten.
Huisarts heb ik verder niet zo'n goede klik mee en kan verder niks zei ze, Endocrinoloog gaat ook nog meedenken ze i ze; want mijn huisarts kon ook niks met mijn klachten die bij mijn medicijnen hoorden zoals de stresshormoon omdat ze niet de voorschrijver is en hier te weinig van af weet, dus daar heb ik niks aan.

Ja inderdaad, is inderdaad een katalysator en door de HRT denk ik hier meer over na dan vroeger en zit ik er ook meer mee en zet ik het makkelijker op een rijtje, niet leuk maar wel noodzakelijk; maar wel te hopen dat het niette laat is en dat ik er niks ergs aan over houd .

Bedankt.

Hoi BArts, ik herken veel, maar niet alles in je verhaal maar mijn advies zou zijn, ga naar de huisarts en vraag (psychologische) hulp want zo te horen is je situatie op zijn minst complex te noemen. Soms kun je dingen niet alleen oplossen en heb je echt hulp nodig. Ik weet uit ervaring dat de GGZ zorg verre van perfect is en dat zul je waarschijnlijk ook wel hebben ervaren maar sommige mensen binnen de zorg voelen beter aan wat je nodig hebt dan anderen en het is dus heel erg zoeken naar de juiste mensen binnen de zorg.

Je eigen identiteit zoeken, vinden en ervaren vanuit een niet gegunde omgeving is erg lastig maar vaak wel de sleutel tot een zinvoller bestaan, ook ik struggle hier veel mee met onder andere paniekaanvallen en schaamte voor wie ik ben. Ook ik heb een historie. Vaak is de genderidentiteitszoektocht ook een katalysator die dingen in beweging zet vaak om onverwerkte zaken uit je verleden te gaan verwerken. Niet leuk, maar wel noodzakelijk.

Dus nogmaals mijn advies zou zijn, zoek hulp. Succes.

[Maartje-nb]

Hey, hey,
Wat mij opvalt aan je verhaal, is hoe goed je weet te verwoorden wat je niet langer wilt en wat je graag WEL wilt in je leven. Je klinkt als iemand met een hoge intelligentie aan je manier van schrijven. Dat kan fijn zijn maar tegelijkertijd ook een grote valkuil, omdat je dan vaak zo “in je hoofd” zit. Mijn suggestie zou zijn kom “in beweging”, letterlijk, maar ook figuurlijk.
Dat vastzitten op veel gebieden herken ik uit mijn eigen verleden. Wat mij toen heeft geholpen is, een a-4tje te pakken en op te schrijven, gewoon onder elkaar wat zo rot is op dit moment in mijn leven en er naast te schrijven, bij elk punt, hoe ik mijn leven ideaal gezien zou willen hebben. En DAN in actie te komen.
Vaak zitten daar dan allerlei angsten, spanningen en beperkende overtuigingen onder waarom je niet in actie komt. Maar kleine, en moedige stappen maken hierin , elke keer weer, is super moedig. Wil je vb meer vrienden? Dan zul je daar wat voor moeten doen. Die komen niet uit de lucht vallen. Dat klinkt heel “plat”, maar dat is het eigenlijk ook. Schrijf dan op dat zelfde papiertje hoe je dat gaat aanpakken. Dus: waar kan ik naar toe? Welke plekken ken ik? Wat vind ik leuk? Waar word ik blij van? Als ik iets eng vind? Wie kan ik om hulp vragen? Of welke eerste stap kan ik wel? Er is namelijk altijd iets dat je wel kunt doen Etc… geef jezelf de tijd. Het hoeft allemaal niet in 1x
Persoonlijk werk ik altijd met een “jaar thema”, dit is iets wat mij helpt. Het ene jaar ga ik me focussen op mijn gezondheid. Het andere jaar ga ik kijken of het me lukt om 1 of 2 vrienden te maken etc… maak je stappen overzichtelijk , maar ga er wel vol voor. En vallen, struikelen, mislukken etc… dat hoort erbij. Iets nieuws doen of buiten je comfort zone gaan, kost altijd tijd en energie. Maar geniet ook van je overwinningen. Liefs, Maartje

[Jeste]

Ik probeer soms naar zo'n bijeenkomsten te gaan maar ben erg verlegen en vind het eng alleen en heb dus hormoonproblemen en maak zelf geen stresshormoon aan o.a. en dat vind ik lastig hoe en wat ik dan kan (kan levensgevaarlijk zijn als ik te laag sta), en zo'n bijeenkomsten zijn vaak in de avond en dan heb ik daar geen puf meer voor en/of durf ik dit niet meer daardoor.

Transvisie heeft bijeenkomsten in de middag ( https://transvisie.nl/onderling-contact ) in Nieuwegein. Misschien komt daar wel iemand die in de buurt van jouw woonplaats woont en jou kan ophalen en ook weer mee terug kan gaan (dat kan natuurlijk met het openbaar vervoer). Je zou eens contact op kunnen nemen met de medewerkers van een bijeenkomst en jouw situatie voorleggen. Wellicht kan er dan een oproepje gedaan worden onder de bezoekers van de bijeenkomst.

[BArts]

Hoi Maartje,

Bedankt, het ligt er bij mij erg aan hoe goed ik me ertoe kan zetten en wanneer ik dingen het beste kan verwoorden, gelukkig gaat dit hier goed, bedankt voor het compliment ; ik heb niet zo'n enorm hoog opleidingsniveau (MBO-4) en kom van ver (Speciaal Basisonderwijs) maar probeer alles zo perfect en professioneel mogelijk te doen en zorg dat het taalkundig zo goed mogelijk in elkaar zit.
Ja inderdaad, ik probeer het; maar vind het erg moeilijk: vooral om in mijn eentje maar gewoon wat te gaan wandelen.
Oké, goede tip; eens kijken hoe ik dat kan bewerkstelligen: probeer vanalles.

Bedankt voor de reactie .

Hey, hey,
Wat mij opvalt aan je verhaal, is hoe goed je weet te verwoorden wat je niet langer wilt en wat je graag WEL wilt in je leven. Je klinkt als iemand met een hoge intelligentie aan je manier van schrijven. Dat kan fijn zijn maar tegelijkertijd ook een grote valkuil, omdat je dan vaak zo “in je hoofd” zit. Mijn suggestie zou zijn kom “in beweging”, letterlijk, maar ook figuurlijk.
Dat vastzitten op veel gebieden herken ik uit mijn eigen verleden. Wat mij toen heeft geholpen is, een a-4tje te pakken en op te schrijven, gewoon onder elkaar wat zo rot is op dit moment in mijn leven en er naast te schrijven, bij elk punt, hoe ik mijn leven ideaal gezien zou willen hebben. En DAN in actie te komen.
Vaak zitten daar dan allerlei angsten, spanningen en beperkende overtuigingen onder waarom je niet in actie komt. Maar kleine, en moedige stappen maken hierin , elke keer weer, is super moedig. Wil je vb meer vrienden? Dan zul je daar wat voor moeten doen. Die komen niet uit de lucht vallen. Dat klinkt heel “plat”, maar dat is het eigenlijk ook. Schrijf dan op dat zelfde papiertje hoe je dat gaat aanpakken. Dus: waar kan ik naar toe? Welke plekken ken ik? Wat vind ik leuk? Waar word ik blij van? Als ik iets eng vind? Wie kan ik om hulp vragen? Of welke eerste stap kan ik wel? Er is namelijk altijd iets dat je wel kunt doen Etc… geef jezelf de tijd. Het hoeft allemaal niet in 1x
Persoonlijk werk ik altijd met een “jaar thema”, dit is iets wat mij helpt. Het ene jaar ga ik me focussen op mijn gezondheid. Het andere jaar ga ik kijken of het me lukt om 1 of 2 vrienden te maken etc… maak je stappen overzichtelijk , maar ga er wel vol voor. En vallen, struikelen, mislukken etc… dat hoort erbij. Iets nieuws doen of buiten je comfort zone gaan, kost altijd tijd en energie. Maar geniet ook van je overwinningen. Liefs, Maartje

[BArts]

Bedankt, Nieuwegein is voor mij al erg ver, vind Nijmegen al ver en geeft veel stress.

Ik probeer soms naar zo'n bijeenkomsten te gaan maar ben erg verlegen en vind het eng alleen en heb dus hormoonproblemen en maak zelf geen stresshormoon aan o.a. en dat vind ik lastig hoe en wat ik dan kan (kan levensgevaarlijk zijn als ik te laag sta), en zo'n bijeenkomsten zijn vaak in de avond en dan heb ik daar geen puf meer voor en/of durf ik dit niet meer daardoor.

Transvisie heeft bijeenkomsten in de middag ( https://transvisie.nl/onderling-contact ) in Nieuwegein. Misschien komt daar wel iemand die in de buurt van jouw woonplaats woont en jou kan ophalen en ook weer mee terug kan gaan (dat kan natuurlijk met het openbaar vervoer). Je zou eens contact op kunnen nemen met de medewerkers van een bijeenkomst en jouw situatie voorleggen. Wellicht kan er dan een oproepje gedaan worden onder de bezoekers van de bijeenkomst.