Marije schreef: 03 jan 2026, 09:35
Hoi, je schrijft dat je een zware jeugd hebt gehad en zelf een jong gezin hebt.
Hoe staat jouw gezin tegenover jouw reis? Een transitie doe je niet alleen, maar is een heel egoïstisch proces.
Voor mij heeft het gevoel altijd gezeten in hoe de wereld mij ziet... dat je behandeld wordt als jezelf... en dat dit eindelijk klopt.
Hey Marije
Waarom zou je transitie een "egoïstisch" proces zijn.
Jij hebt ook recht om gelukkig te zijn in jouw eigen lichaam.
Momenteel zet ik ook kleine stapjes vooruit en veel komt door dat je niet wilt toegeven aan je gevoelens. Hoe gaan mijn vrienden, familie, collega's, kennissen reageren maar eigenlijk ben je niet egoïstisch omdat je je inner gevoelens volgt/toont. Dan pas zien je wie echt om je eigen persoon heeft. Maar ik begrijp wel als je bedoeld dat het een eenzame traject.
Het voelt af en toe, of eigenlijk heel vaak alsof de puzzelstukjes maar blijven vallen.
Ik loop zo vaak tegen kleine triggers aan, of momenten dat er ineens iets met mij gebeurd waardoor ik compleet een andere kant op schiet. Ik kan heel geconcentreerd bezig zijn en opeens vliegt er van alles door mijn hoofd, krijg ik het warm en gieren de emoties in het rond.
Ook tijdens mijn werk loop ik hier regelmatig tegen aan en vlieg zomaar opeens alle kanten op. Heel af en toe heeft een collega iets in de gaten, maar het voordeel van een eigen kantoor maakt dit wel makkelijker voor mij. Tegelijk vind ik het ook soms wel weer vervelend omdat het mijn ritme van werk soms verbreekt of verstoord. Soms wordt ik ook zo opgeslokt door mijn werk dat ik het moet parkeren en met mijzelf worstel om het even weg te houden. Hoe vreemd ook lijk het de kwaliteit van mijn werk eigenlijk niet te beïnvloeden en opereer ik op mijn werk eigenlijk beter dan ooit te voren. Maar in de afgelopen jaren waarin ik soms bewust en soms onbewust op weg was naar mijn coming-out heb ik mij nooit afgevraagd wat er met mijzelf zou gebeuren mocht het mij ooit lukken om de uitgang te vinden. Al die puzzelstukjes die af en toe naar beneden lijken te regenen en zo vertrouwd en eigen voelen, heb ik nooit zien aankomen. Alle emoties en gevoelens, momenten van plotselinge blijdschap en geluk, ze komen voorbij en zijn nog steeds niet voorspelbaar, het overkomt mij.
Soms realiseer ik mij dat mij tijdens mijn werk zoveel van alles gebeurd en dan moet ik er even over schrijven, mijn uitlaatklep vinden de woorden zwart op wit vastleggen. De mooiste en beste manier om mijn gevoelens te verwoorden. Ik heb er op die momenten ook geen moeite mee dat ik even niet aan het werk ben, ik heb dit nodig en daarna kan ik altijd vol gas weer verder. Wat veranderd een leven als je eindelijk jouw eigen uitgang vind en jezelf mag zijn. En wat een berg puzzelstukjes levert dat op....
Jezelf zijn..is het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven:hbeat:
Sinds afgelopen maandag op de wachtlijst bij PsyTrans en vandaag alle documenten voor elkaar en ingediend inclusief de verwijzing van de huisarts.
PsyTrans kwam echt op het juiste moment alsof de stukjes pecies nu moesten vallen.
Op naar augustus als het feest echt gaat beginnen, Kayleigh is Zoooooooooooooooooooooooooooooo blij
Jezelf zijn..is het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven:hbeat:
vrouw 
